Ingezonden: Een aftocht voor vrede


Terwijl de ontruiming van de nederzettingen in de Gazastrook in volle gang is, bereikte ons via de Vlaamse Yahoo-groep desintox-vl een artikel van de hand van Israëls ambassadeur in Belgie Jehudi Kinar. De terugtrekking uit Gaza is een eerste stap naar vrede, en geen doel op zich of een of andere list van Israël, benadrukt Kinar.

Deze week begint Israël met de terugtrekking van de joodse kolonies uit
de Gazastrook, waardoor aan de 38-jarige burgerlijke en militaire
aanwezigheid in dat gebied een einde komt. In 1982 werden de
nederzetting Yamit en enkele kleinere gemeenschappen in de Sinai in het
kader van het vredesverdrag met Egypte ontruimd. 5.000 inwoners werden
toen door het Israëlisch leger geevacueerd. Ook dat gebeurde onder het
bevel van de huidig premier Ariel Sharon, toen minister van Defensie.

De huidige terugtrekking is echter van een heel andere aard, want ze
vindt jammer genoeg niet plaats in de context van een formeel
vredesverdrag. Ze komt er omdat de Israëlische regering ervan overtuigd
is dat de impasse in het vredesproces, na de mislukking van gesprekken
op Camp David, tot elke prijs doorbroken moeten worden. Net als de
daaropvolgende jaren van verdriet en lijden voor zowel Israëli’s als
Palestijnen. Dat moet gebeuren met een initiatief dat het vredesproces
weer op gang brengt. Een initiatief dat qua omvang en inzet en door het
passioneel maar democratisch debat dat het in de Israëlische
maatschappij veroorzaakte, de oprechte vredeswil van het Israëlische
volk uitdrukt. Het is een signaal aan het adres van het Palestijnse
volk, het is een signaal voor de internationale gemeenschap.

Ongeveer 1.700 families – zo’n 8.500 mensen – zullen in de komende
weken hun huizen en scholen verlaten en hun werk verliezen. Ze zullen
een definitieve bladzijde omslaan in een leven dat decennialang
moeizaam opgebouwd werd. Ze zullen opnieuw in Israël worden gehuisvest
en geintegreerd. Dat is een omvangrijke operatie, waarvan de kostprijs
op twee miljard dollar wordt geraamd. Dat betekent 3,5 procent van het
staatsbudget voor het jaar 2005. Een bedrag dat overeenkomt met de
helft van het jaarlijkse budget voor de gezondheid, of met ongeveer een
derde van het jaarlijkse budget voor onderwijs en opvoeding. En dat op
een ogenblik dat de Israëlische samenleving al een aantal jaren
geconfronteerd wordt met een nooit eerder geziene economische crisis.

Naast al die cijfers en naast de menselijke drama’s, moesten
veiligheidsconcepten en strategieen heroverwogen worden. Dat
impliceerde aanzienlijke risico’s in een onstabiele en gedeeltelijk
vijandige omgeving.

De terugtrekking uit Gaza is dan ook een precedent, gemotiveerd door de
oprechte hoop dat dit initiatief tot meer stabiliteit zal leiden. We
hopen dat het een inleiding kan betekenen tot een minder gewelddadige
periode van samenleven met de Palestijnse buren. Want de uiteindelijke
bedoeling is vrede brengen, een vreedzaam samenleven van twee staten
voor twee volkeren. Zelfs als daarvoor veiligheidsdogma’s of
ideologische denkbeelden opgegeven moeten worden. Zelfs als daardoor
een sterk intern debat ontstaat en territoriale concessies zonder
garantie, zonder tegenprestatie worden toegestaan.

Maar de terugtrekking is geen doel op zich, noch een of andere list,
zoals sommige critici willen doen geloven. Het gaat om een eerste fase
in een dynamisch proces dat wil tonen dat Israël elk middel onderzoekt
dat kan bijdragen tot een duurzame vredesregeling met al zijn buren.
Want vrede is uiteindelijk de enige garantie voor veiligheid.

Als de terugtrekking achter de rug is, zullen de Palestijnen moeten
tonen wat zij willen en tot wat zij in staat zijn met het gebied dat
onder hun controle komt. Israël toont met zijn acties dat het de
voordelen van samenwerking inziet en begrijpt. Het vertrouwt erop dat
het Palestijnse leiderschap