Na Rafah


Uit het dagboek van een vredestichtertje. Afl. 39: Eldad Kisch constateert met schaamte dat generaals niet te stoppen zijn als ze eenmaal met hun acties bezig zijn.

Een staatsman die iets stoms heeft gezegd komt na enig nadenken meestal
met een verklaring: ‘de reporters hebben mij niet begrepen’, of: ‘mijn
woorden zijn uit hun verband gerukt’.
Sharon doet het anders. Hij heeft geen verklaring naderhand afgelegd;
wij hebben hem gewoon niet begrepen. Toen hij zei dat de nederzettingen
uit de Gaza-strook weg moesten, bedoelde hij de arabische
nederzettingen, zoals Rafah. Hij is nu met de uitvoering van dit plan
bezig.

Er is hier de gebruikelijke discussie over voor en tegen van de actie
in Rafah. Er was ook ruimschoots gelegenheid om ertegen te
demonstreren, zowel bij het Ministerie van Defensie in Tel-Aviv, als
diep in het wilde westen rondom Gaza. Ik was niet mee want ik vond het
ver en zinloos. Mijn eigen waarnemers waren wel op pad gegaan en de
verslagen voldeden aan de verwachtingen. Ik kan hier Brecht citeren:
?Het heeft misschien niet veel geholpen, maar het heeft het onrecht
minder vanzelfsprekend gemaakt.?
Als de generaals eenmaal met hun acties bezig zijn en bloed ruiken, dan
kan niemand ze stoppen. Ik dacht dus nog even dat als we toch het plan
hebben de Gaza-strook te verlaten, dat je niet eerst de zaak plat hoeft
te gooien, maar ik zal het wel niet helemaal begrepen hebben (zie
boven).

Een van de walgelijke en beschamende beelde van de actie Rafah vond ik
wel de foto van rijen Israëlische soldaten die op hun knieën kruipend
in het zand stukjes vlees zoeken. De hele cultus van het nauwkeurig
bijeenzamelen van microscopische lichaamsdelen vind ik weerzinwekkend
(en zelfs een treurende moeder was het daar mee eens). Erger is dat
hier (nog) levende soldaten werden blootgesteld aan werkelijk gevaar
om, nou ja, enz.
Daarenboven ging dit heilige werk voor alles, zelfs de sjabbat moest
wijken voor dit doel. Voor de minder ingevoerden in het jodendom: veel
werkzaamheden mogen op sjabbat niet verricht worden, maar er bestaat
een soort dispensatie als het om landsbelang of levensgevaar gaat. Het
kruipen voor de camera op sjabbat hindert mij persoonlijk niet, maar
het zegt wel iets over de prioriteiten van het leger en de ‘heiliging
van het leven’.
Ik was even niet zo trots op Israël.

©2004; Eldad Kisch.