Dani Evers zet vraagtekens bij de populariteit van premier Sharon, en stelt diens vermeende alleenrecht op de LIkoed-partij ter discussie.
Onze Wijzen leren ons: “gooi geen steen in de bron waar je uit
gedronken hebt”. Een aantal vingerwijzingen voor mijnheer Sharon, die
op bedenkelijke wijze een ieder van zijn regering die niet naar zijn
pijpen danst, er even, voledig democratisch natuurlijk, uit trapt.
Sharon beweert dat door hem er op 40 zetels van de 120 een Likud-lid
zit. Het geheugen is wel zwak, maar toch niet zo erg dat een oplettende
burger niet zou weten dat dat een tikkeltje overdreven is.
Ten eerste: het zijn er 38, de andere twee zijn van Sharanski.
Ten tweede: het is waar dat bij de vorige Knesset de Likoed slechts 19
zetels binnen had, maar deze ogenschijnlijke verdubbeling is exact
evenredig aan de halvering van het aantal stembriefjes die elke burger
in de bus deed. Bij de toentertijd gebezigde verkiezingsprocedure leden
de grote linkse en rechtse partij erbarmelijk onder het feit dat je
dubbel kon stemmen – voor de premier en ook voor een partij. Iemand die
links dacht kon “zijn” premier op weg helpen, maar tegelijkertijd zijn
stem uitbrengen op een partij die zijn gedachten beter verwoordde,
bijvoorbeeld een Arabische partij. Zo ook bij rechts: een Likoed
aanhanger kon zijn traditie eer aan doen met het stemmen op de
Likoed-leider, maar op bijvoorbeeld een dati partij stemmen. Nu dat met
de huidige procedure niet meer kan, is het niet meer dan logisch dat
een zeer groot aantal stemmen terugkomt bij de grote partijen (het feit
dat dat bij de Arbeiderspartij niet gebeurd is, heeft een heel andere
reden).
Ten derde: wij zijn niet vergeten dat Barak “speciale verkiezingen” had
aangekondigd; na zijn falen in het beteugelen van het huidige Arabische
geweld in onze streken. Geen algehele verkiezingen, doch slechts
verkiezinge voor de premier. Wie zou zijn tegenhanger worden?
Netanyahoe had in de opinie-peilingen een duidelijke voorsprong op
Sharon, maar Netanyahoe wilde geen premier worden met de zetelverdeling
die er toen nog was, trok zich terug, en Sharon werd strijdloos de man
die het tegen Barak zou opnemen. Het is niet te bewijzen, maar het
lijkt erop dat een ieder die aan het hoofd van de Likoed zou staan, een
grote overwinning zou behalen.
Al met al: Sharon heeft zeker geen alleenrecht op de Likoed. De Likoed
heeft hem als afgevaardigde gestuurd, en Sharon heeft zich te richten
naar de lijnen en overtuigingen van de partij die hem groot gemaakt
heeft. Als mijnheer Sharon denkt dat hij persoonlijk zo populair is,
laat hem een eenmanspartij oprichten, en kijken of hij überhaupt de
kiesdeler haalt.
Wij weten beter.
Dani Evers werd geboren in Amsterdam. Na zijn middelbare school ging
hij naar Israël, waar hij o.a. psychologie en computerwetenschappen
studeerde. Evers woont met zijn gezin op de Westbank, in de kleine
gemeenschap Yakir.
