Een bijzondere dag


Uit het dagboek van een vredestichtertje afl. 44: Eldad Kisch was bij een medische studiedag over diabetes waaraan meer dan honderd Palestijnse artsen deelnamen.

Tijdens een ontmoeting met Palestijnse artsen in Tulkarem maake ik
kennis met een van de oudste dokters in die buurt. Echter, voor ik hier
iets over zeg moet het mij van het hart dat deze openingszin heel
ongebruikelijk is. Het simpele feit dat er een officiële leerdag over
diabetes mogelijk was, georganiseerd door de Israëlische ?Physicians
for Human Rights? met volle medewerking van de Palestijnse
Artsenvereniging, met de zegen van de locale autoriteiten, is een
ongewoon fenomeen, voor het eerst in 15 jaar. Over de honderd
Palestijnse artsen namen hieraan deel. Gedurende de lunch zat ik naast
deze bijzondere arts, Dr. Wallad, 79 jaar oud, een gentleman,
kaarsrecht, spreekt prachtig Engels. In de tijd dat de Westbank onder
Jordaans beheer stond, zat hij als vertegenwoordiger van een of andere
fel-nationalistische splinterpartij in het Jordaanse parlement, in de
oppositie. Hij liet er toen geen gras over groeien, en ook nu niet.

We kwamen te spreken over de noodzaak voor verdere samenwerking, zonder
hierbij onze politieke geschillen erbij te betrekken. Dat is natuurlijk
en vrome wens. Al gauw zaten we er midden in. Hij mag hier zeggen wat
hij wil. Hij heeft dat altijd gedaan, en doet het ook nu. Hij lacht me
uit als ik het heb over een Palestijnse politiestaat. Jullie Israëli?s
hebben een politiestaat. (Ik zei maar niet dat ik me wel eens in die
zin heb uitgedrukt).
Ten eerste, hoe durven wij, de Israëli?s, te eisen dat Arafat
verwijderd moet worden. De Palestijnen stellen toch ook niet als
voorwaarde voor onderhandelingen dat eerst Sharon verwijderd moet
worden. Beide leiders zijn op democratische wijze gekozen, en als het
Palestijnse volk Arafat kwijt wil, zullen zij zelf daar op
democratische wijze voor zorgen (is het duidelijk dat ik hier alleen
maar citeer?).

En nu de kern van het geschil: Dr. Wallad ziet de wereld als volgt: hij
woonde rustig met zijn familie in een prachtig huis. Opeens kwam er nog
een (joodse) familie bij intrekken. Zij zitten in zijn woonkamer, en de
master-bedroom; zijn eigen familie moet zich behelpen met een paar
kleine slaapkamertjes. Zouden wij niet woedend zijn, in zo?n geval? En
je hoeft dan niet bij hem aan te komen met verhalen over de bijbel, en
tweeduizend jaar bidden met het gezicht naar Jeruzalem, of de Shoah, of
zelfs de Verenigde Naties. Zijn ogen schoten vuur. Zo denkt hij erover.
En toch is hij gekomen, en toch zit hij naast mij. We besloten toen
maar even over te gaan op een ander, wat praktischer onderwerp. Als we
met deze man tot een vergelijk kunnen komen, dan is er nog hoop. (Maar
zover is het nog niet helemaal).
Tot zover dan deze bijzondere dag, waarover medische achtergronden elders besproken zijn.

Hebben jullie wel eens opgemerkt dat in alle publieke gebouwen in
Israël (tenminste in de ziekenhuizen en ziekenfondsgebouwen, die ik wat
beter bestudeerd heb) alle WC?s op rood staan als ze vrij zijn, en wit
als bezet?
Zouden ze daar een speciaal mannetje voor hebben?

©2004; Eldad Kisch.