Nog voor het officiele begin van de evacuatie van Joodse nederzettingen in de Gazastrook wordt de levende have uit de dierentuin in Neve Dekalim, een van de grootste van Israël, overgebracht naar dierentuinen elders in het land. TweeVandaag maakte een portret van de kolonistenfamilie die na elf jaar afscheid moet nemen van haar zoo.
| TweeVandaag 11 augustus 2005 Nederland 2 17:58 – 18.55 |
De dierentuin geeft met de verhuizing van de dieren gehoor aan de
overheidsbeslissing om de dieren tijdig onder te brengen op veilige
plekken binnen de grenzen van Israël. “Ik vind het goed dat de dieren
in elk geval niets te lijden zullen hebben. Voor ons geldt dat niet”,
zegt Eli Moses, de directeur van Katifari. “Een schildpad heeft het een
stuk beter dan wij. Hij heeft zijn huis altijd bij zich, maar wij
moeten maar afwachten waar we terecht komen.”
Vanuit de dierentuin zijn de prikkeldraadafscheiding en de
uitkijkposten van het Israëlische leger bij het Palestijnse
vluchtelingenkamp Khan Yunis duidelijk te zien. “Ze zitten zo vreselijk
dichtbij en er wordt vaak geschoten met mortieren en granaten, en dan
gaat ons leger daar weer tegenin. Een jaar of vier geleden was het
schieten over en weer zo erg dat bijna alle pasgeboren dieren
doodgingen. Inmiddels zijn ze eraan gewend geraakt. Ik hoop dat ze ook
weer kunnen wennen aan de nieuwe omstandigheden als ze hier weg zijn.
Ik zorg wel dat ik weet waar ze naartoe gaan, en dan kan ik toch nog
een oogje op ze houden. De regering kan me uit mijn huis gooien, maar
dat kunnen ze me niet verbieden. De dieren zijn bijna familie van me!”
“De kinderen uit Gush Katif komen afscheid nemen van de dieren. Net als
de dieren weten wij niet waar we terecht zullen komen. Het is een
vreselijk moeilijke tijd voor iedereen,” zegt een elfjarige jongen, op
bezoek in Katifari Zoo. “Ik kan het nog altijd niet geloven dat we echt
weg moeten.”
Foto’s van Katifari Zoo in betere tijden op www.paulasays.com
Zie ook: www.haaretz.com
