Jitschak Moëd ziet geen enkel heil in een onmiddelijke wapenstilstand in de oorlog tussen Israël en Hezbollah. De geschiedenis leert immers dat vrede slechts met harde en doortastende maatregelen kan worden bereikt.
Iran levert wapens aan Hezbollah. Hezbollah gebruikt die wapens om Israël te beschieten. Iran bezit hoogstwaarschijnlijk al nucleaire wapens en mogelijk ook chemische massavernietigingswapens.
Namens Hezbollah heeft leider Nasrallah al vele malen verkondigd dat hij Israël volledig wil vernietigen. Namens Iran heeft Achmedinedjad, naast ontkenning van de Holocaust, eveneens gesteld dat Israël van de kaart geveegd diende te worden. Dit is dus kennelijk het gemeenschappelijke strategische doel dat beide zich hebben gesteld.
De Hezbollah heeft de afgelopen zes jaar gebruikt om zijn, door Iran geleverde, arsenaal aan wapens, projectielen e.d. te verzamelen en op te bergen in grotten, ondergrondse gangen en andere beveiligde opslagplaatsen. Syrië verleent daarbij zijn medewerking door o.a. als doorgeefluik te dienen. Daar behoren kennelijk ook lange-afstandsprojectielen bij, eveneens van Iraanse makelij. De koppen van die raketten zouden met nucleaire en chemische stoffen geladen kunnen zijn. Deze raketten zouden de grote Israëlische bevolkingscentra kunnen raken en daarmee Israël kunnen vernietigen.
Dit is tot nu toe niet gebeurd. Waarom niet en wanneer dan wèl ? Daar kunnen een aantal redenen voor opgesomd worden, zoals:
1. de lading van de projectielen is nog niet leverbaar,
2. de angst voor een vernietigende niets ontziende tegen-actie van de V.S. en Israël,
3. de wens om die wapens als overtuigingsmiddel te gebruiken in toekomstige onderhandelingen.
Als de laatste reden de juiste is, dan dient de verdediging van de vrede in het gehele Westen in de eerste plaats gericht te zijn op Iran. Een eerste stap daarbij, en niet méér dan de eerste, is de totale verwijdering van Hezbollah, en dus van Iran, uit het gebied van waaruit zij Israël kunnen bereiken, feitelijk dus uit zuid- en midden-Libanon. Dit is wat Condoleeza Rice waarschijnlijk op het oog heeft als zij het heeft over een duurzame wapenstilstand. Daarmee zou de twee dictatoren van resp. Syrië en Iran een eerste overwinning ontgaan.
Laten de Nederlandse linkse politici maar verder zwijgen over een onmiddelijke wapenstilstand. Vrede eist immers harde en doortastende maatregelen en geen sympathiek klinkende oprispingen, die op een later tijdstip tot nog méér slachtoffers zullen leiden. De geschiedenis leert ons dat Chamberlin en Daladier door hun korte-termijn-denken op een ogenschijnlijk onbelangrijk punt, medeschuldig zijn aan de catastrofe van 1940-45.
{mos_sb_discuss:52}
Jitsgak Moëd. Geboren in Amsterdam in 1932. Van Israëlische nationaliteit. Actief in de zionistische beweging vanaf 1953. Oud-voorzitter Nederlandse Zionistenbond. Oud-voorzitter Joodse Gemeente Zwolle.
Jitsgak Moëd, 25 juli 2006
