Twee weken na de eerste aanval met katjoesjaraketten durven de mensen in het noorden van Israël voorzichtig hun oude leven weer op te pakken, met alle gevaar van dien. Maar de wereld om hen heen is veranderd.
Het was gisteren, 26 juli, precies twee weken geleden dat deze oorlog begon. Op de ochtend van 12 juli werd om een uur of negen door Hezbollah een groot aantal katjoesja’s afgevuurd op Nahariya en Shlomi. Daarbij vielen één dode en veel gewonden. 12 juli mis ook de datum waarop Ehud Goldwasser en Eldad Regev, twee soldaten van het Israëlische leger werden gekidnapped.
Vanaf die dag is onze wereld veranderd in een wereld van afwachten, luchtalalarm, inslagen dichtbij, heel dichtbij en iets verder af. Ik zie het als een soort Russische roulette: als de sirene loeit (of soms zelfs zonder alarm) gaan er raketten vallen, en de vraag is waar ze zullen neerkomen. Om een voorbeeld te geven: iemand was met zijn auto onderweg, hoorde het luchtalarm, reed zo snel hij kon richting schuilkelder, maar de raket was sneller dan hij kon rijden. De auto werd geraakt, de chauffeur raakte zwaargewond.
Overigens vallen de raketten ook wel eens zonder dat het luchtalarm afgaat…
In Rome heeft men over het conflict gepraat (zonder Israël!!) en men kwam er niet uit, de spoedconferentie heeft niets opgeleverd. Amerika wil het liefst dat Israël de Hezbollah vernietigt, of in elk geval zoveel mogelijk verzwakt, en Europa vind het eigenlijk ook wel best, zolang Israël het niet te bont maakt. Wat daarmee bedoeld wordt? In een oorlog vallen nu eenmaal altijd doden, ook gewone burgers die er niets mee te maken hebben.
We zullen moeten leren leven met de situatie, dat begrip begint geleidelijk door te dringen hier in het noorden. Meer en meer mensen keren terug naar huis en gaan weer naar hun werk, en nemen de gevaren die daaraan verbonden zijn op de koop toe.
Ik bel dagelijks met mijn ouders in Amstelveen. Tijdens het gesprek van gisteren ging het luchtalarm – dat konden ze heel goed horen via de telefoon. Ik moest ze uitleggen dat wij daar allang niet meer van opkijken. "Het gebeurt aan de lopende band", legde ik mijn geschrokken ouders uit. "We raken er al aardig aan gewend." Maar dat is natuurlijk niet helemaal waar…
Salo Soesan en zijn vrouw Ineke wonen al 35 jaar in de vredige agrarische kibboets Bet HaEmek, in het noorden van Israël. Voor joods.nl houdt hij een dagboek bij om een beeld te geven van het dagelijks leven (of wat daar nog van over is), sinds er oorlog is tussen Israël en de Hezbollah.
