Wanneer genoeg genoeg is

"De regering Sjaron heeft een eenzijdig staakt-het-vuren afgekondigd. Dit is voor de Palestijnse Autoriteit met behulp van diverse Palestijnse groeperingen een signaal gebleken om de vastbeslotenheid van de Israëlische regering te toetsen. Wat te doen wanneer genoeg inderdaad genoeg blijkt te zijn." Een nieuwe column van Tom Spiero.

Ook Belgische parlementariërs zijn gewone mensen. Het kan dus niet anders dan dat zij zich doodschamen dat PA-voorzitter Jasser Arafat afgelopen week wel in hun huis mocht komen vertellen dat Feisal Husseini in Koeweit overleed ten gevolge van het inademen van ?Israëlisch? traangas op 16 mei, maar dat de Israëlische premier het Belgische parlement niet mag betreden. Arafat heeft inmiddels ook Israëlische teenagers in het conflict betrokken. Zij hebben in Tel Aviv het leven gelaten omdat Israëli?s niet willen accepteren dat de Palestijnen recht hebben op een eigen staat. Dat althans is het standpunt van de Palestijnse Autoriteit dat ook in het Belgische parlement naar voren gebracht mag worden. ?And chickens have lips? voeg ik daar aan toe.De aanslag bij het Dolfinarium in Tel Aviv plaatst de regering Sjaron voor een groot probleem. Het is duidelijk dat met deze voorlopig laatste wandaad het stadium van vergelding gepasseerd is. Israël zal zich moeten beraden hoe het beleid om de eigen bevolking te beschermen aangepast moet worden. Hierbij strijden nationale en internationale belangen om de eerste plaats.De internationale gemeenschap lijkt politiek slechter voorbereid op de consequenties van voortgaand terrorisme dan Israël. Dat geldt ook voor Arafats vrienden in de Arabische Liga. Die hebben zich nog niet laten horen. Misschien denken zij aan de optie die zij meer dan eens uitoefenden wanneer Arafat weer eens bleek ieder perspectief verloren te hebben: gooi hem en zijn entourage eruit.Wanneer Europa wil dat Israël Arafat als vredespartner blijft zien, dan zal Europa nu aan Arafat duidelijk moeten maken dat de prijs voor voortgang langs de sinds Camp David ingeslagen weg tot een volledig politiek en diplomatiek isolement voert. Wanneer Europa niet in staat blijkt zich binnen een tot twee dagen rond een dergelijk standpunt te verenigen, zal de invloed van Europa in het gebied nog geringer worden dan die nu al is. Zij die sympathiseren met de zaak van de PA, wijzen erop dat de voortdurende bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Gaza de oorzaak zijn van het aanhoudende geweld. En daardoor, betogen zij, mankeert het Arafat aan de politieke ruimte om het Palestijnse geweld te stuiten. Deze opstelling van pro-PA-krachten lijkt Israël een zekere bewegingsvrijheid te geven. Wanneer er toch al sprake is van een ?voortdurende bezetting? verandert er weinig tot niets wanneer Israël zich gaat mengen in de gang van zaken in Gebied A, dat wil zeggen dat deel van de gebieden dat geheel onder bestuur van de PA valt. Vriend en vijand is het erover eens dat het Palestijnse bestuur tekort schiet op het gebied van (binnenlandse) veiligheid en justitie. Laat Israël dan maar Arafats werk doen: wapenvoorraden opsporen en vernietigen, wapensmokkel aanpakken, burgers ontwapenen, terroristische organisaties buiten de wet plaatsen en aanhangers van verboden organisaties voor de rechter brengen. De Palestijnse Autoriteit ? met of zonder Arafat – kan in dat scenario zich volledig concentreren op de civiele taken die haar deel zijn en die tot dusverre geen enkele aandacht hebben gekregen. Economie, infrastructuur, onderwijs, kortom die beleidsterreinen die de Palestijnse bevolking vertrouwen in een leefbare toekomst moeten geven.Een meerderheid van Israëls bevolking steunt nog steeds een terugtrekking uit de meeste nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en uit geheel Gaza. De luidruchtige rechterzijde van het Israëlische kiezersvolk die lijkt terug te verlangen naar de dagen van Bibi Netanjahoe, moet er keer op keer aan herinnerd worden dat het enige wat Israël aan Bibi te danken h