In een blog in de Times of Israel beschrijft Yair Lapid van oppositiepartij Blue & White, de grootste concurrent van premier Netanyahu, zijn droom onder de titel “De dag na de verkiezingen”.
Stel je een moment in de plenaire vergadering in de Knesset voor. Je weet hoe het eruit ziet. De elliptische hal, de geelbruine stoelen, de foto van Herzl boven de stoel van de Knesset voorzitter. Zodra je het in je hoofd ziet, ga dan eens vooruit naar de dag waarop de nieuwe regering wordt beëdigd.
Marina, de bode, opent de deuren. Ze lacht, zoals altijd. Yaakov Litzman van de ultraorthodoxe partij UPJ komt binnen. Hij negeert haar, zoals altijd. Hij loopt door de hal naar zijn gebruikelijke plek, maar stopt dan. Hij herinnert zich opeens iets. Hij draait zich om en loopt naar de banken van de oppositie, kijkt neer, vindt zijn naam en gaat zitten.
Moshe Gafni arriveert een paar seconden later, bozer dan normaal (hij is altijd bozer dan normaal) en gaat naast Litzman zitten. Met hen in de oppositie zijn alle speciale budgetten, alle religieuze dwang, de minimarktwetgeving, de exclusiviteit van het rabbinaat, de eindeloze afpersing, verdwenen. Ze kijken allebei op, Deri staat naast hen. Hij kijkt verward en gaat ook zitten.
Na hen komen Smotrich en Ben Gvir de parlementszaal binnen. Ze maken ruzie over iets. Ze hebben altijd ruzie over iets. Ze zitten op de banken van de oppositie. Ze worden in de oppositie verenigd door het geweld, het racisme, de wetten die de Arabische Israëli’s schaden, de lelijke aanvallen op de rechtbanken, de politie, de commandanten van de IDF, op de soldaten van de IDF die op de Westelijke Jordaanoever dienen , de oproep om bevelen niet te gehoorzamen, en alle pogingen om Israël in een halachische staat te veranderen.
Netanyahu komt laat aan. Hij ziet er grijzer uit dan normaal; plotseling is zijn leeftijd merkbaar. Hij heeft een dikke map in zijn hand. Zijn advocaten gaven het hem. Daarin zitten alle aanklachten en de getuigenissen tegen hem, inclusief het onderzeeboot schandaal. Hij gaat zitten en begint te lezen.
Aan de andere kant van de plenaire vergaderingszaal neemt de nieuwe coalitie plaats. Benny Gantz, Gabi Ashkenazi, Bogie Ya’alon, Orna Barbivay, Miki Haimovich. Beleidsdocumenten en werkplannen op de tafels voor hen. Onderwijs, gezondheid, veiligheid, economie. Het nationale plan om de kosten van levensonderhoud te verlagen. Het plan om zelfstandigen te ondersteunen. Het plan om het ministerie van Buitenlandse Zaken en onze betrekkingen met de Amerikaanse Democratische Partij, met de Joden van Diaspora, met Europa weer op te bouwen. Een coalitie die gekomen is om te werken. Niet op zoek naar banen, zonder medewerkers die een overheidscontract eisen, het geld dat politici aan zichzelf en hun politieke partijen hebben uitgegeven, aan onze kinderen doorgeven. Aan jullie kinderen.
Dat is de keuze bij deze verkiezingen. Na alle modderpoelen en beledigingen is er de vraag wie het land zal besturen en voor wie ze het zullen besturen. Enerzijds een premier die drie jaar te lang aan het werk is gebleven. Die door afpersers en extremisten wordt gegijzeld vanwege zijn juridische problemen. Die de belangen van diegenen die in het leger dienen en werken in ruil voor immuniteit en verblijf uit de gevangenis laat varen.
Of een overheid met integriteit die voor uw kinderen zal werken. Dat begrijpt dat het geen andere rol heeft dan voor uw kinderen te werken. Dat is de keuze.
