Tom Spiero in zijn nieuwe column over de unieke structuur van de Staat Israël en nodige veranderingen.
Een paar weken geleden diende een kolonel van een parachutisteneenheid
die in Hebron dienst deed, een klacht in bij de politie. Tijdens het
uitoefenen van zijn taak was hij, aldus zijn aanklacht, door kolonisten
overmeesterd, gegijzeld en ontdaan van zijn wapens.
Dit zou gebeurd zijn toen hij de kolonisten wilde verhinderen vanuit
hun woning Palestijnse doelen te blijven beschieten. Volgens een
bericht in Ha?aretz had de politie na twee weken nog geen onderzoek
gestart. De afgelopen week gooiden kolonisten in Hebron stenen naar
IDF-soldaten die hen wilde verhinderen Palestijnse eigendommen te
vernietigen.
Deze feiten zijn,? hoe ernstig ook, niet de aanleiding van mijn zorg om
Israël. Die wordt ingegeven door de oorzaak van deze feiten. Die laat
zich als volgt omschrijven: het Israëlische leger verdedigt een ander
Israël dan de kolonisten voor ogen staat. En dat is niet het enige: ook
de Knesset laat bij herhaling na die voorstellen tot wet te verheffen
die volgens diezelfde kolonisten onszelf de kans zouden geven het echte
Israël te realiseren. In plaats daarvan plegen zowel de Knesset als de
Israëli Defense Forces verraad. Zij kunnen dus niet anders dan handelen
dan volgens de aangifte die de kolonel deed. Er zijn andere – door
dezelfde gevoelens gevoede – incidenten geweest die mijn zorg in mijn
ogen rechtvaardigen.
Door de persoonlijke geschiedenis van Sharon, leek de hoop van de
kolonisten gerechtvaardigd dat een stem op Sharon de door hen gewenste
politiek dichterbij zou brengen. De afgelopen maanden zijn voor hen een
diepe teleurstelling geweest. Nog een keer konden zij hoop putten uit
het kabinet van Nationale Eenheid toen het leger F-16?s inzette tegen
de PA. Die hoop is inmiddels allang weer vervlogen.
Hoe kan het nationale vergezicht van een kleine minderheid aanleiding
zijn voor echte zorg? De vraag stellen verplicht mij in ieder geval te
proberen hem te beantwoorden. Mijn zorg om de Staat Israël is niet
direct ingegeven door het voortgaande conflict met onze buren. Indirect
wel. Zolang Israël niet tot een overeenstemming komt met zijn Arabische
buren, is een grote meerderheid van de Israëlische kiezers weinig
geneigd tot reflectie over de structuur van de Staat. Hierin
onderscheidt de Israëlische kiezer zich niet van kiezers in andere
democratische staten. Alleen is de structuur van de Staat Israël niet
te vergelijken met die van enige andere democratische staat.
Zolang het Palestijnse geweld voortduurt, ziet het overgrote deel van
de kiezers niet veel in onderhandelen met de Palestijnse Autoriteit. En
hoewel een meerderheid in principe wel een plan zal accepteren dat
lijkt op hetgeen Barak in Camp David schijnt te hebben voorgelegd,
ontbreken thans de omstandigheden om die meerderheid daadwerkelijk te
mobiliseren. De kolonisten zal de ontruiming van nederzettingen dus
voorlopig niet aangezegd worden. In de ogen van de kolonisten bevestigt
de Staat hiermee hun gelijk te blijven streven naar een Groot Israël
dat ? waarom niet ? op theocratische leest geschoeid zal zijn. Anders
gezegd: de lering die de kolonisten uit het verbod van Kach hebben
getrokken is niet dat het Kach-gedachtegoed onacceptabel is, maar het
uitspreken ervan. En hoewel inmiddels duidelijk is dat Sharon de
gewenste goederen niet zal leveren, laat de structuur van de Staat
ruimte voor hoop van de kolonisten, die cynisch wordt geëxploiteerd.
Wanneer Jeruzalems burgemeester Ehoed Olmert tegen de wil van de
regering Palestijnse woningen laat vernietigen omdat die zonder de
vereiste vergunning gebouwd zijn, doet hij dat om zich als
Likoed-kandidaat voor het partijleiderschap te profileren: ik zou het
wel anders aanpakken. Hij reageerde dan ook als door een adder gebeten
toen Meretz? Yossi Sarid opmerkte dat er ook niet zo veel doden te
betreuren zouden zijn geweest bij het i
