In een artikel van professor Israëli wordt betoogd dat zelfs bij een oplossing van het Palestijnse probleem er geen einde aan het Arabisch-Israëlische conflict zal zijn en dat er dan nog steeds bedreigingen voor de veiligheid van Israël zullen bestaan. Deze mening dient m.i. nuancering.
Professor Israëli schrijft dat de vredesakkoorden met Egypte en Jordanië getekend werden zonder rekening te houden met de voortdurend oplopende strijd en spanningen tussen Israël en de Palestijnen. In het geval van het Camp David akkoord is dit onwaar: de spanningen tussen Israël en de Palestijnen waren niet hoger of lager na Camp David. Rond de tijd van Camp David besloot de regering van premier Begin tot een grootscheeps kolonisatieprogramma van de bezette Palestijnse gebieden.
Pas na bijna een decennium kolonisatie, landonteigeningen en andere misdaden door de Israëlische bezetter brak de eerste intifada uit: de Palestijnse bewoners van de bezette gebieden hadden genoeg van het onrecht en de vernederingen. Zij begrepen vertrouwen op de Israëlische militaire magistratuur (de bezette gebieden vallen onder Israëlisch militair recht, niet onder burgerlijk recht) en het koloniale Israëlische bestuur (´The civil authority´) betekende dat ze gedoemd waren al hun bezit te verliezen en tot het einde der dagen als onderworpenen te moeten leven onder Israëlische dwingelandij. Het verband met het vredesaccoord met Egypte lijkt me niet aanwezig.
De vrede met Jordanië werd tot stand gebracht JUIST omdat de PLO Israël formeel had erkend in de Oslo-accoorden. Juist de vrede met Jordanië bewijst dat het oplossen van het Palestijnse probleem (waar het Oslo-accoord toen een aanzet toe leek te geven) een wezenlijke bijdrage aan het einde van het Arabisch-Israëlische conflict betekent. Ik begrijp dan ook niet waarom professor Israëli juist dit voorbeeld aanhaalt voor het tegengestelde argument.
Wat betreft Syrië Irak en Iran: Zodra er een zelfstandige, levensvatbare Palestijnse staat is, zullen de leiders van de Arabische landen genoodzaakt zijn hun volk op een andere manier af te leiden van de binnenlandse ellende. Zelfs Saddam Hoessein maakt zichzelf tegenover zijn volk en de Arabische wereld belachelijk als hij tegen Israël fulmineert, terwijl Palestina openlijk een tevreden, onafhankelijk land is en ongedwongen een succesvolle diplomatieke- en handelsrelatie met Israël onderhoudt. De Arabische dictatoren vrezen juist het moment dat er een oplossing voor het Palestijnse probleem is: op wie moeten ze dan nog de schuld van het lijden van hun eigen volk schuiven?
Professor Israëli redeneert even verderop dat na 1967 de Arabische landen "door middel van een lang proces van schuldgevoel onder de Linksen in het algemeen, een zelfgeseling van Israëli Links in het bijzonder, ze zichzelf dwongen om de basis van het Zionisme te herzien en zelfs het Zionisme in vraag te stellen, en zo geloofwaardigheid te geven aan de Palestijnse eis dat Israël in zonde geboren was en dat tenzij dit onrecht zou hersteld worden, het Arabisch geschil onopgelost zou blijven." Een hele mond vol om te zeggen dat het ´de linksen´ zijn die de Arabische leiders na 1967 op het idee brachten om zich anti-zionistisch op te stellen. Waren de Arabische leiders dan niet daarvoor al anti-zionistisch? Waren ze pas in 1967 op de gedachte gekomen dat ze iets tegen zionisme hadden? Lijkt me sterk. Al vanaf het moment dat er scheepsladingen Joden uit Europa naar Palestina immigreerden hadden de Arabische leiders sterke twijfels over het zionistische experiment. Dat ontstond niet pas in 1967.
Toen bleek dat Israël de bezette gebieden niet meer wilde teruggeven en het hele bestaan van zoiets als een Palestijns volk ontkende werden de reeds aanwezige anti-Israëlische gevoelens in de Arabische lande
