Eldad Kisch, onze lezers beter bekend als de auteur van de columns van Vredestichtertje, vond een bijzonder gedicht als bladvulling in een Israëlisch medisch tijdschrift.
En nu iets heel anders voor de trouwe lezers. Ik vond dit gedicht op
een zeer onwaarschijnlijke plaats, namelijk in het Israëlische medische
tijdschrift Harefuah*, als bladvulling tegenover een artikel over het beleven van terrorisme door overlevenden van de Shoa.
Het gedicht sprak me direct aan, en ik heb het vertaald, voor mezelf en voor de vrienden die geen Ivriet kennen.
De schrijver, Dov Zeloof, is een huisarts, die waarschijnlijk
gebeurtenissen uit zijn eigen leven beschrijft.
De witte toren is een herkenningsteken van de Griekse stad Saloniki.
De Ontmoeting
Ik heb mijn bundel ziekten ingepakt
Ik heb mijn druppels zweet vererfd
En in stille nachten wacht ik op Uw vleugelslag.Zeventig winters verwacht ik U.
Staat U mij op te wachten bij het bevroren spoor?
Een diepe vore doorgroeft mijn gelaatstrekken,
Zult U mij herkennen, moeder, als ik eindelijk kom?Er waaien winden in de Egeïsche zee die Uw as meevoeren,
Vooral als de seizoenen wisselen en na de eerste regen.
Te snel werden wij gescheiden, ik naar rechts, U naar links.
Waaraan dacht U toen de lucht ontbrak?Neem me mee naar de witte toren om de geur van Uw gebak te ruiken,
Naar het goud van Uw papieren, naar het wit van Uw tafel, naar de glinstering
van het wijnglas.
Neem me mee naar de kerktorens, naar het blazen op de shofar en het tumult
van de haven.Wees tot voorspraak van Uw oude kind
Sta met hem hand in hand voor het eeuwige Oosten.
(Dov Zeloof; vertaald door Eldad Kisch met toestemming van de dichter).
*Harefuah is het maandblad van de Israël Medical Association
