Gadegeslagen door ruim honderd toeschouwers maakten de Marokkaanse teams het de joodse erg lastig: de finale werd een Marokkaanse aangelegenheid. Dat verhinderde niet dat de sportieve krachtmeting op het Balboaplein in de Amsterdamse stadsdeel de Baarsjes in ontspannen sfeer verliep.
Gadegeslagen door ruim honderd toeschouwers maakten de Marokkaanse teams het de joodse erg lastig: de finale werd een Marokkaanse aangelegenheid. Dat verhinderde niet dat de sportieve krachtmeting tussen Marokkaanse en joodse voetbalteams op het Balboaplein in de Amsterdamse stadsdeel de Baarsjes in ontspannen sfeer verliep.
De organisatoren en andere autoriteiten durfden er niet helemaal op te vertrouwen dat relletjesschoppers uit de buurt zouden blijven. Aan de beveiliging was veel aandacht besteed. De nodige agenten waren aanwezig, er liepen mensen rond van een beveiligingsbedrijf en ook oudere Marokkaanse mannen – herkenbaar aan een gele band om hun arm – vormden een soort ordedienst. Het bleek niet nodig.
Het Majo toernooi is een van de initiatieven om in De Baarsjes de verstandhouding tussen joden en Marokkanen te verbeteren. Al sinds de aanslagen op de Twin Towers in New York is er een joods-Marokkaanse dialooggroep. En om de Marokkaanse jongeren er aan te herinneren dat de Tweede Wereldoorlog ook hun oorlog is, is dit jaar tijdens de Dodenherdenking veel aandacht geweest voor het feit dat ook Marokkaanse soldaten voor de bevrijding van Nederland zijn omgekomen. Inmiddels gaat het goed in de buurt, verzekert Erwin Brugmans, de grote animator van het voetbaltoernooi en actief voor Synagoge West.
In het toernooi stonden vijf joodse tegenover vijf Marokkaanse teams, met spelers van boven de zestien. Voor de Marokkanen was dat geen probleem, maar de joodse teams moesten worden gevormd door jongens uit andere buurten. De Marokkanen waren duidelijk sterker. Misschien wel geinspireerd door de grote voetbalnamen die aan het Balboaplein zijn verbonden: Rijkaard en Gullit, om de bekendste maar te noemen, voetbalden er ooit. Dat geldt ook voor Marokkanen als Tariq Oulida en Dries Boussata. Een plaquette in het plein herinnert er nog aan dat deze laatste ooit voor het Nederlands elftal speelde. En niet te vergeten Co Adriaanse: hij was ooit gymleraar op de aan het plein gelegen school. Heilige voetbalgrond dus, waar de finale een Marokkaanse aangelegenheid was.
De grote verzoening werd daarna voortgezet met een gezamenlijke maaltijd -koosjer en halal- in jongerencentrum De Zuidpool.
Bron: Trouw, 11 oktober 2004
