Half augustus wordt een begin gemaakt met de ontruiming van de joodse nederzettingen in de Gazastrook, een actie die ca. 9000 mensen betreft. Recente peilingen tonen aan dat het merendeel van de Israëlische bevolking achter de evacuatie staat, maar er worden, ook uit niet-kolonistenkringen, andere geluiden gehoord, schrijft Sieg Kool vanuit Israël.
Wij zijn tegen de terugtrekking uit de Gazastrook. Dat heeft niets te
maken met politiek of met “links” of “rechts”, of met enige
politieke partij.
Allereerst is dit terugtrekkingsbesluit genomen op het verkeerde
tijdstip. Israël bestaat pas 57 jaar en in dit stadium van Israël’s
bestaan verkeert Israël nog steeds in de fase van opbouw en van
zelfverdediging. En vooral wacht Israël nog steeds op de erkenning en
de aanvaarding van zijn bestaan.
De Arabische wereld, in welks midden Israël is geboren, weigert
Israël’s bestaan te erkennen en te aanvaarden. Europa erkent wel
Israël’s bestaan, maar plaatst daar wel vraagtekens en obstakels bij,
want Europa grenst aan Arabische en Moslemlanden en heeft een
belangrijke en nog steeds groeiende Moslembevolking binnen zijn
grenzen. Zodra het Israëlisch-Arabisch conflict Europese belangen ook
maar enigszins in gevaar kan brengen, is Europa geneigd de Arabische
kant te kiezen.
Amerika, daarentegen, is eerder geneigd de Israëlische kant te kiezen,
deels om strategische en militaire redenen, deels om intern-politieke
redenen, maar houdt daarbij zijn eigen belangen nauwlettend in het oog
en stelt grenzen aan Israël’s behoeften.
Dit is niet het goede moment voor het nemen van drastische en
controversiele maatregelen die door Israël’s vijanden worden
geinterpreteerd als een Israëlische nederlaag en als een succes voor
terrorisme. Dit is niet de tijd voor concessies. In dit stadium van
Israël’s ontwikkeling is het beter ononderbroken door te gaan met
bouwen en verdedigen. De tijd voor concessies en terugtrekkingen kan
pas aanbreken als zij samen met Israël’s voormalige tegenstanders
kunnen worden besproken en overeengekomen.
Nu hebben we al enige malen het argument gehoord dat de terugtrekking
uit Gaza Israël in staat zal stellen om de nederzettingen op de
Westoever te behouden. Dit argument is, voor zover we weten, niet
officieel door de regering gebruikt, maar wel meerdere keren door
commentatoren naar buiten gebracht. Maar tijdens de recente gesprekken
tussen President Bush en Minister Sharon in Texas is toch gebleken dat
juist over dit onderwerp Amerika en Israël van mening verschillen.
Amerika heeft wel laten blijken dat bij vredesbesprekingen tussen
Palestijnen en Israëli’s de bestaande nederzettingen moeten kunnen
blijven, maar dat verdere uitbreiding van die nederzettingen niet kan
worden toegestaan. Op dit punt zijn Bush en Sharon “overeengekomen dat
zij van mening verschillen”.
We hebben ook al meningen gehoord in de geest van “we hebben in Gaza
niets te zoeken”. Daarmee wordt bedoeld dat de Gazastrook voor Israël
niet belangrijk is en dat Israël verder kan leven zonder betrokkenheid
bij de Gazastrook. Maar zo eenvoudig is het niet. De Gazastrook is nu
eenmaal een deel van het vroegere Palestina en van het huidige Israël
en wat dan ook de toekomst zal brengen, dit stuk land, in bijbelse
tijden bewoond door de Filistijnen, zal nog lange tijd een vijandig
gebied blijven. En het is beslist niet te verwachten dat Israël de
Gazastrook kan afstaan en daarvoor in ruil delen van de westoever kan
behouden.
Maar in ieder geval, als toch wordt overgegaan tot terugtrekking uit de
Gazastrook, tot zo’n gigantische, zo’n pijnlijke, zo’n in alle
opzichten controversiele operatie, dan zou dat alleen gerechtvaardigd
kunnen worden als daarmee uiterst belangrijke nationale belangen
gediend zouden zijn.
En we hebben nog nooit gehoord, en niemand heeft het ons ooit
verklaard, we
