Uit het dagboek van een vredestichtertje. Afl. 75: E-mails en verkiezingspropaganda, er wordt gewaakt over mijn zieleheil, schrijft Eldad Kisch. Maar er is voldoende ruimte voor gemengde gevoelens.
Omdat ik wel eens over Arabieren schrijf, krijg ik van weldenkende vrienden en bekenden twee soorten e-mailtjes toegestuurd. Een groep wil mij overtuigen dat Moslims tuig zijn, en vermelden de meest extreme meningen die Mohammedaanse hoogwaardigheidsbekleders soms laten horen. De andere groep stuurt uitingen die verkondigen dat er ook nette Moslims bestaan, als je maar goed zoekt. Wij Joden staan natuurlijk buiten dit geschil. Nu heb ik toevallige geen hoge dunk van de godsdienstige voormannen van beide kanten en ik denk er het mijne van.
Ik dank alle vrienden die waken over mijn zieleheil via de ether, en met een kleine doelgroep-verschuiving van de woorden van Heine, vat ik de zaak samen als volgt:
“das der Rabbi und der Monch,
dass sie allebeide stinken.”
Zo vlak voor de verkiezingen in Israël is het opbeurend om van tijd tot tijd even naar de verkiezingspropaganda te luisteren. Dat doe ik in de auto. De toekomst ziet er rooskleurig uit; de lonen gaan omhoog, de belastingen gaan omlaag, de werkeloosheid wordt afgeschaft, we krijgen allemaal een autootje, of teminste een fiets. Dit wordt met verve en overtuiging voorgedragen. Gouden tijden breken aan. Ze krijgen allemaal mijn stem. De berekening heb ik niet begrepen.
Ik reed door de West-Bank met een busje vol met dokters. Op een punt stond er een plotselinge controlepost; dat is een jeep dwars over de weg met een paar soldaten, en die staan te controleren of alles wel in orde is. Orders van hogerhand of lokaal initiatief? Rijen van enkele tientallen auto’s met Palestijnen staan te wachten op de langzame en pijnlijk nauwkeurige controle van de soldaten. Dat kan een uur of twee duren. Wij met ons Israëlische nummerbord sjezen er langs, blij dat ik mijn tijd niet hoef te verdoen, maar toch met gemengde gevoelens. Palestijnen zijn toch ook mensen?
© Eldad Kisch, 2006
{mos_sb_discuss:12}
Eldad Kisch woont al meer dan veertig jaar in Israël. "Destijds was ik flink zionistisch, nu ben ik wat gelouterd," omschrijft hij zichzelf. "Ik bekijk de gebeurtenissen in onze streken met bezorgdheid, vooral waar onze menselijke en ethische waarden steeds meer inkrimpen.’
