Uit het dagboek van een vredestichtertje. Alf. 78: Eldad Kisch weet uit zijn nabije omgeving dat het zijn van een Shoah-overlevende geen enkele garantie is voor een gematigde politieke overtuiging.
In een recent artikel in Ha’aretz las ik dat soldaten die een bewuste connectie met de Shoah hebben door familiebanden of door persoonlijke verdieping in het onderwerp, zich met meer erbarmen (compassion) opstellen tegenover de Palestijnen.
De auteur, die het erop houdt dat wij het meest ethische leger van het Midden-Oosten hebben (ja, dat wil ik ook nog wel geloven) gaf geen enkele bronvermelding voor deze mening, behalve dat het Joodse volk eigenlijk altijd uit hoog-ethische fijne mensen heeft bestaan. Het zou een mooi onderwerp voor studie zijn voor de onbevooroordeelde observator bij de controleposten die het leven van de Palestijnen onmogelijk maken. Ik persoonlijk houd het voor een onhoudbare stelling, maar ik ben graag bereid tot inkeer te komen als de feiten me ongelijk geven. Temeer daar ik de grootste moeite heb enige werkelijke lering uit de Shoah te trekken.
Uit eigen ervaring weet ik van mijn vrienden en kennissen dat het zijn van een Shoah-overlevende geen enkele garantie is voor een gematigde politieke overtuiging. En mutatis mutandis ook niet hoe ze tegenover de Palestijnen staan.
Eldad Kisch woont al meer dan veertig jaar in Israël. "Destijds was ik flink zionistisch, nu ben ik wat gelouterd," omschrijft hij zichzelf. "Ik bekijk de gebeurtenissen in onze streken met bezorgdheid, vooral waar onze menselijke en ethische waarden steeds meer inkrimpen.’
