Een van de eersten was Jan Marijnissen. Op zaterdagmiddag al draaide hij op Radio1 de rollen om: de moordenaars van Parijs waren ook slachtoffer, bood Jan aan, van discriminatie in de Franse buitenwijken en, vanzelfsprekend, van Israël, dat de Palestijnen zo gruwelijk behandelt.
Mede door mensen als Marijnissen kunnen we ons niet voorstellen dat er geloofswaanzinnige mannen zijn die doden omdat ze de wereld willen reinigen van het ongedierte dat wij, ongelovigen en levensgenieters, in hun ogen vormen. Die reinigers zijn bezig de Eindtijd te forceren – daarna breekt voor immer het islamitische paradijs uit.
Wat zouden die reizigers op hun geweten hebben gehad in die bus van Eilat naar Tel Aviv? Eerst doodden de terroristen de chauffeur, en vervolgens verwondden ze bijna iedereen in de bus. Dat was niet genoeg. Ze vermoordden elf passagiers. Moet gelegen hebben aan de ‘bezetting’, toch, Jan?
De aanslag vond plaats op 17 maart 1954; er waren geen ‘bezette gebieden’ – en toch wemelde het van aanslagen in Israël. Waarom? Omdat de Joden werden gehaat vanwege het feit dat ze bestonden.
Wat de Joden de Palestijnen ook mogen aandoen, het is niets vergeleken met wat Arabieren elkaar onderling aandoen. Maar jonge moslims zijn woedend over het Palestijnse lot omdat Joden op geen enkele manier een eigen staat mogen hebben in het Midden-Oosten; dat leert de islam. Met die gedachte worden jonge moslims opgevoed en elke dag door de Arabische media bestookt.
De moord op de Joden in Hebron in 1929, Jan? Kwam dat door ‘bezette gebieden’? De moord op de Joden in het Marokkaanse Fez in 1912? De lijst van Arabische aanvallen op Joden is lang – en de drijfveer? De heilige teksten van de islam, de ideeën die in de Koran zijn geformuleerd, ideeën vol antieke grootheidswaanzin van een wrede profeet die iedereen die het niet met hem eens is laat doden, en met name de Joden, die hem niet wilden volgen.
Lees hier het hele Telegraaf-artikel.
