Woensdag hield de VN-Veiligheidsraad zijn periodieke hoorzitting over het Midden-Oosten. In haar hoedanigheid als voorzitter van de Veiligheidsraad voor december nodigde de Amerikaanse ambassadeur Kelly Craft Adele Raemer, een inwoner van Kibbutz Nirim bij Gaza, uit om de raad toe te spreken. Dit is de eerste keer dat een Israëliër uit het zuiden met de Veiligheidsraad spreekt. Hier volgt haar toespraak.
Vrede kan pas in het zuiden van Israël komen als Hamas de Gazanen toestaat te bloeien in plaats van alleen te investeren in terrorisme, aldus begon Adele Raemer haar toespraak.
“Hebben jullie ooit moeten rennen voor je leven?” Vroeg Raemer. “Als ik het luchtalarm voor inkomende raketten hoor, heb ik vijf tot tien seconden om mij ergens in veiligheid te brengen. Als ik op dat moment onder de douche sta , heb ik pech.”
Raemer, die sinds 1975 in de regio woont en de populaire Facebook-groep ‘Leven aan de grens met Gaza‘ leidt met bijna 5.000 leden om te vertellen over het leven in de schaduw van terrorisme, wees erop dat er 11 rondes geëscaleerd raketvuur waren in de laatste anderhalf jaar, met elke dag meerdere raketten waarvan in totaal 1.800 raketten alleen al in de Eshkol Regional Council.
“Wat zou iemand van jullie doen als dit aantal projectielen over je grens werd gelanceerd?” Vroeg ze.
Raemer beschuldigde Hamas ervan dat zijn aanvallen op Israël belangrijker zijn dan het welzijn van zijn eigen volk. “Gelukkig voor mij, bouwt mijn regering ons veilige kamers,” zei ze. “Hamas daarentegen bouwt veilige ruimtes om hun wapens te beschermen. Hamas brengt Gazanen naar grensrellen om in de hoop dat ze ledematen of hun leven verliezen. Hamas richt raketten op Israëlische burgergemeenschappen vanuit scholen, moskeeën en huizen, waarbij ze heel goed dat de IDF terughoudend is om wraak te nemen, omdat anders burgers kunnen worden geschaad. “
Toch zijn niet alle Gazanen zoals Hamas, zei Raemer. “De meeste Gazanen willen dezelfde dingen als ik – veiligheid voor hun kinderen, voedsel op hun tafels en om hun kinderen een horizon van hoop te bieden.”
De twee kleinkinderen van Raemer zijn nu veel minder veilig op Kibbutz Nirim dan haar kinderen toen ze daar opgroeiden. Contact met Gazanen die grote risico’s nemen om hun kinderen anders te onderwijzen, heeft Raemer hoop gegeven voor de toekomst.
“Het is eigenlijk alleen maar een hek dat ons scheidt”, zei ze. “De enige oplossing is dat we samenleven.”
Raemer zei dat de burgemeesters van de Westelijke Negev “hun handen in vrede en samenwerking hebben uitgestrekt” en plannen hebben om Gazanen te helpen voorzien van elektriciteit, ondersteund door Arabische en Europese donoren, omdat door het Fatah-Hamas-geschil Gazanen maar een paar uur stroom per dag hebben.
“Als we willen dat ons leven goed is en dat onze regio gedijt en bloeit, moeten we ervoor zorgen dat onze buren kunnen gedijen en bloeien,” zei ze. “Ik houd Hamas verantwoordelijk voor het vinden van een manier om te stoppen met investeren in terrorisme, aanzetten tot haat, zij moeten beginnen keuzes te maken voor de bevolking van Gaza om te gedijen en bloeien.”
Raemer vertelde ook haar persoonlijke verhaal tijdens Operation Protective Edge in 2014, waarbij granaatscherven uit een mortier in haar slaapkamer terechtkwamen. “Het had me kunnen doden, als ik in mijn slaapkamer was geweest in plaats van in mijn veilige kamer,” herinnerde ze zich. “Hier ben ik, vijf en een half jaar na die bloedige zomer en er is niets veranderd. Het is nog erger geworden.”
De inwoner van Kibbutz Nirim noemde de vormen van terreur die Gazanen de afgelopen jaren hebben gelanceerd, waaronder 17 terreurtunnels die uitkwamen in Israël in de afgelopen twee jaar, de wekelijkse rellen aan de grens en brandende projectielen – inclusief speelgoed en boeken met booby-traps.
Wat de tunnels betreft, ze zijn “sinister en beangstigend, uitsluitend ontwikkeld om mensen te doden.” En, zei ze verder: “Kun jullie je voorstellen hoe onze kinderen zich voelen wanneer ze weten dat terroristen op elk moment door een tunnel onder onze gemeenschappen naar buiten kunnen komen?”
Die dreigingen ‘werpen een schaduw over ons leven’, zei Raemer.
Of deze toespraak van Adele zal helpen?
De meeste leden van de VN-Veiligheidsraad hebben de opmerkingen van Raemer helemaal niet aan de orde gesteld in hun daaropvolgende reacties, waarbij zij alleen pleiten voor een einde aan de “bezetting” en de oprichting van een Palestijnse staat, en Israël veroordeelden voor het gebruik van “onevenredig geweld te gebruiken”.
