‘Sinds ik me kan herinneren, aan de vooravond van Yom Hazikaron, grijpt er iets mijn hart vast. Ik kan me niet één keer herinneren dat ik niet tot tranen toe bewogen ben. Iets grijpt mijn hart en knijpt het stevig samen.‘
Die woorden werden vorig jaar aan de vooravond van Yom Hazikaron geschreven door sergeant eerste klas Amit Ben Yigal, de 21-jarige soldaat die dinsdag werd gedood toen een stuk rots naar zijn hoofd werd gegooid in het dorp Yabed op de Westelijke Jordaanoever. Daar maakte hij deel uit van een operatie om terreurverdachten te vangen.
In zijn ontroerende Facebook-post schreef Ben Yigal:
‘Deel uitmaken van de Golani Brigade betekent dat je vanuit het raam van de bus naar het uitzicht kijkt, wetende dat ik dat land heb gelopen. Het is trainen met kartonnen figuren die wachten om het echte werk te ervaren. Je leven vervloeken en tegelijkertijd onthouden waarom je bent waar je bent.
Lid zijn van de Golani Brigade betekent op je uitrusting zitten, je kameraden in de ogen kijken en gewoon lachen omdat jullie allebei aan hetzelfde denken. Het is een diepe vriendschap, die altijd verrassend is.
עמית בן יגאל, החייל שנהרג לפנות בוקר בשומרון, בתיעוד מהשירות הצבאי@hadasgrinberg https://t.co/3wL5Gr3dFs pic.twitter.com/oENs9LDxTu
— כאן חדשות (@kann_news) May 12, 2020
Het kijkt nooit achter je omdat je weet dat de hele natie bij je is.
Het is het horen van het volkslied en het krijgen van kippenvel.
Het is niet laten wie je bent, je bemoeien met wie je zou kunnen worden.
Ik ben Amit Ben Yigal en ik ben er trots op deel uit te maken van de Golani Brigade, trots deel uit te maken van een jarenlange traditie, in de voetsporen van velen voor mij te treden en een rolmodel te zijn voor degenen die zullen volgen.
De afgelopen twee jaar heb ik de herdenkingsdienst in een andere rol bijgewoond. Ik ben geen burger, ik ben een soldaat in actieve dienst die iets vertegenwoordigt. Woorden krijgen een nieuwe betekenis en acties hebben gevolgen.
Ik relateer persoonlijk aan gebeurtenissen en denk als er iets met mij zou gebeuren, wat zou er dan gebeuren?
En meteen stromen de tranen over mijn gezicht terwijl ik getroffen wordt door deze gedachte: ‘Hé, ik heb thuis een gezin dat op me wacht, op het geluid dat ik meebreng, het gelach aan tafel, de kleren en een natte handdoek op de grond gegooid, de kus van mijn moeder, de stem van mijn vader als ik hem vertel dat ik op weg naar huis ben en hoe opgewonden hij is ook al ben ik nog maar een uurtje weg, maar vooral wetende dat alles in orde is. ‘
En dan zijn de tranen niet langer een straaltje – het is een waterval en ik moet ze laten stoppen, want ik ben in uniform.
De verloofde van Amit Ben Yigal staat de pers te woord.
זוגתו של החייל שנפל הבוקר: הוא הבטיח שיהיה בסדר וניתק. הוא נלחם להיות בסיירת, היה כל כך גאה במדינה@hadasgrinberg https://t.co/3wL5Gr3dFs pic.twitter.com/j0VNr73cYI
— כאן חדשות (@kann_news) May 12, 2020
