Ooit liepen Perzische damherten vrij rond in Israël. Maar tegen het einde van de 19e eeuw, mede door toedoen van stropers, verdwenen ze uit het lokale landschap. Enkele decennia later verdwenen ze ook uit hun leefgebied in Iran, waardoor experts dachten dat ze waren uitgestorven.
In de jaren vijftig echter, werd een kleine kudde ontdekt in het zuidwesten van Iran en bracht men een paar herten over naar een dierentuin in Duitsland om daar te worden gefokt.
Enkele decennia later werden twee hertenparen op de laatste vlucht van Teheran naar Tel Aviv naar Israël gebracht, samen met zes vrouwelijke herten.
Hoewel een van de mannetjes uit Duitsland het niet overleefde, deed de rest dat wel, en legde de basis voor wat nu een populatie is van tussen de 200 en 250 Perzische damherten die opnieuw Israël als hun thuis mogen beschouwen.
De herten werden gefokt in het Hai-Bar Carmel Nature Reserve, en in 1996 begon de Israel Nature and Parks Authority een aantal van hen opnieuw in hun natuurlijke omgeving te introduceren.
“Grote vraag was echter waar de damherten naar toe zouden worden overgebracht”, zei Dr. Amit Dolev tegen ISRAEL21C, hoofd-ecoloog van de noordelijke regio bij de Israel Nature and Parks Authority.
Vroeger leefden de herten in Israël in bosjes verspreid over het hele land. In Iran werden ze gevonden in een woestijngebied aan een rivier. Uiteindelijk besloten de experts om de herten te vestigen in een bos dat bewaakt kon worden en met een gestaag stromende rivier in de buurt.
Ze kozen het gebied van de Kziv-rivier in het westen van Galilea in het noorden van het land.
Omdat ze nog steeds worden beschouwd als een ernstig bedreigde diersoort, werden de herten opnieuw geïntroduceerd in de Karmel-regio en het Sorek-gebied bij Jeruzalem.
Het succes van het behoud van het Perzisch damhert doet denken aan dat van de lokale steenbok, die beroemd is in het gebied rond Ein Gedi bij de Dode Zee.
Steenbokken waren ook met uitsterven bedreigd als gevolg van stroperij, maar een wet die in 1955 werd aangenomen om de dieren in het wild te beschermen, hielp hun aantal enorm te groeien. Ze zijn nog steeds niet 100 procent veilig, en tegenwoordig is het grootste gevaar waarmee ze worden geconfronteerd de interactie met mensen: ze dwalen af naar gemeenschappen waar ze verstrikt raken in prikkeldraad of gewond raken door honden, en ze worden ook geschaad door bezoekers die hen ongepast voedsel of afval geven.
De INPA gebruikt on-site camera’s, volgt de herten via halsbanden op sommige herten en door onderzoek van mest om meer te weten te komen over de vrij rondzwervende herten. Volgens een onderzoek uit 2018-2019 was de grootste bedreiging van de herten die opnieuw waren geïntroduceerd in West-Galilea, de wolven .
Een andere moeilijkheid waarmee de herten worden geconfronteerd, zijn wegen. Ze kunnen worden gedood in het verkeer of kunnen hun leefgebied niet uitbreiden omdat wegen hun beweging blokkeren.
En toch zijn de inspanningen om de herten opnieuw in het leefgebied van hun voorouders te introduceren aan de gang.
“Naast de wens om voor een bijzonder en mooi dier te zorgen, heeft het een ecologische rol”, legt Dolev uit. “Het is een wild dier dat planten eet, en dit proces is van groot belang in de voedselketen.”
En, voegt hij eraan toe: “Het is het enige dier dat van nature weet hoe het bosjes moet openen in gebieden die geiten, schapen en koeien niet bereiken.”
Aankomende plannen voor de herten zijn onder meer het opnieuw introduceren van meer herten in het wild.
“We blijven elk jaar herintroduceren, en ik verwacht dat we deze komende winter meer Perzische damherten zullen introduceren, zowel vrouwelijke als mannelijke, in Boven-Galilea, de Karmel en Sorek”, zegt Dolev.
Het doel, zegt hij, is om een stabiele wilde populatie te creëren en om het voorbeeld van de Perzische damherten te gebruiken om het belang van natuurbehoud te benadrukken.
Ontvang gratis onze nieuwsbrieven!
