De ineenstorting van de rede

Vroeger, heel erg lang geleden, toen de hersenen nog niet murw waren
wegens een tijdje onvrede met de Palestijnen, stelden sommige, zeer
moedige en met-pioniersgeest bezeten mensen, als oplossing voor het
“conflict” voor: “Vrede tegen vrede”. Wij zijn altijd bereid de vijand
de vrede te bieden, als hij ophoudt ons te vermoorden, of te dreigen
dat te doen.

Links daarentegen zei altijd “gebieden tegen vrede”. OK, we willen die
gebieden toch niet echt, en als zij die nou zo heel graag willen
hebben, dan zijn wuj bereid, als ze ons garanderen dat daarmee de twist
voorbij en afgelopen is, ons terug te trekken. Zo gebeurde met Egypte,
en zo zijn we altijd bereid geweest. (Niet dat iemand denkt dat een
garantie van Arafat iets waard is, maar dat is meer voor de vorm; als
gezegd, links heeft nooit het idee gehad dat de gebieden iets aan
Israël toevoegen)

Later nog, vooral na een tijdje van schermutselingen en stenengooierij
van opgechoten en verveelde Palestijnse jongetjes, werd het “gebieden
tegen wapenstilstand”. Zegt U het even hardop, zodat niet alleen Uw
hersenen, maar ook Uw oren dit waanzinnige idee kunnen verwerken. Wij
brengen een enorm offer, en wat krijgen we? WAPENSTILSTAND. Met andere
woorden, hoeveel is een mens bereid te betalen opdat zijn hersens niet
ingeslagen worden door schavuiten. Het is een ernstige verloedering van
elk normaal denken, en wij, eenvoudige en naieve stemmers, dachten dat
we Sharon konden geloven toen hij bij elk publiek optreden voorafgaand
aan de verkiezingen, bij hoog en laag volhield, dat er zolang de
terreur voortduurt, er niet over ?vrede? wordt onderhandeld. Maar goed,
voor en na de verkiezingen zijn twee werelden, en nu zijn we al een
stapje dichter bij de afgrond. Maar ook als je deze gevaarlijke
cognitieve zwaai maakt, dan heb je daarna in ieder geval
wapenstilstand. Hoeven we onze geliefden niet meer met bosjes te
begraven, hoeft de Staat geen miljoenen uit te geven aan medische en
sociale zorg aan getroffenen en familieleden, en kan de economie weer
wat beter.

Maar nu is het echt onnavolgbaar geworden. Weggaan. Gewoon weggaan. Wat krijgen we ervoor terug? Niets. Niets? Niets!

Betere demografische gegevens? Nee, de natuurlijke aanwas van de Palestijnen blijft groter dan die van de Joden.

Minder miloe’iem (herhalingstrainingen)? Nee, de nieuwe grens zal veel
zwaarder bewaakt moeten worden, als we zonder steunpunten binnen het
vijandelijk gebied zitten.

Betere economie of veiligheid? Nee, de terreur zal doorgaan, zeker als
ze zich ongestoord kunnen bewapen, wie weet wel met onconventioneel
matriaal.

Betere betrekkingen met onze ?buren?? Nee, de Palestijnen doen
weliswaar alsof ze tegen Sharon?s plan zijn, maar ze wachten
likkebaardend wanneer deze ramp staat te gebeuren (G?d behoede het), en
de eeuwenlange haat slaat niet in liefde om door een eenzijdig
vluchten.

Een grotere overwinning van de terreur is ondenkbaar.

Waarom is dit ondanks alles Sharon?s plan? Misschien toch om zijn
aanstaande rechters in de schandalen waarin hij gewikkeld zit, gunstig
te stemmen?

Dani Evers werd geboren in Amsterdam. Na zijn middelbare school ging
hij naar Israël, waar hij o.a. psychologie en computerwetenschappen
studeerde. Evers woont met zijn gezin op de Westbank, in de kleine
gemeenschap Yakir.