Uit het dagboek van een vredestichtertje


In afl. 43 van zijn column behandelt Eldad Kisch twee onderwerpen die in Israël in de mode zijn, te weten het antisemitisme en de menselijke keten als protest tegen het afstoten van de Gazastrook.


Ten eerste antisemitisme. Onze neus voor antisemitisme is goed
ontwikkeld door de eeuwen. We ruiken het al voor er iets gezegd is.
Onze seismograaf werkt dag en nacht, en het geeft altijd een mooie
uitslag op de trommel, die we goed bijhouden in de archieven. Of er
geen antisemitisme is in de wereld? Natuurlijk wel. We zijn er als de
kippen bij, en nog een woord en we beginnen over de Shoa. Dat snoert ze
meteen de mond, en nu zeggen ze het niet meer, maar denken des te
luider. Soms pakken de antisemieten in hun enthousiasme ook een
moslim-graf mee. Allemaal van die rare letters, moet je denken.

En dan de demonstratie van rechts tegen het eenzijdig afstoten van
de Gaza-strook,  een groot succes. De ononderbroken keten van
mensen van de Gaza-strook tot aan Jeruzalem, de organisatie, de
discipline, alles was werkelijk prima in orde. Het rechtse kamp was
altijd beter georganiseerd dan links.

Sharon, met zijn originele en vooruitstrevende idee om de Gaza-strook
in zijn sop gaar te laten koken en zich er verder niet meer mee te
bemoeien, vervreemdt daarmee een niet gering deel van zijn achterban
van zich. Natuurlijk zijn de settlers niet van dit soort ideeen
gediend. Dus dit was maar ongeveer de helft van de rechtse
kracht-uiting, want toch nog veel rechts-denkendende mensen zijn voor
de politiek van Sharon (wat deze zin precies betekent weet ik zelf ook
niet – heeft hij wel een politieke lijn?). En die deden niet mee.
Anders hadden ze aan beide kanten van de weg kunnen staan. Dubbeldik.

Het interessante is hoeveel vogels van diverse pluimage wel meedoen met
deze demonstratie. Mijn zegsman, een vroom persoon, duidelijk rechts in
zijn overtuiging, vertelde mij dat hij helemaal niet principieel tegen
het afstoten van de Gaza-strook is, want dat gebied hoort niet inherent
bij het ?beloofde land?. Maar het opgeven van land zonder waarborg,
zonder tegenprestatie, vindt hij niet aanvaardbaar. Daarom
demonstreerde hij mee met zijn voltallige familie, aan de snelweg. Wie
die waarborg moet geven is niet duidelijk. Arafat? Laat me niet lachen.
Amerika? Die zullen wel oppassen na Irak.

Ik wijs er even fijntjes op dat ons plotselinge, eenzijdige vertrek uit
Zuid-Libanon, zonder enige ruggespraak met wie dan ook (behalve een
forse fooi van Oom Sam), ons in de balans alleen maar goed heeft gedaan.

Voor wie al die geslaagde demonstraties niet helemaal uit elkaar houdt, ik was niet van de partij, natuurlijk.

En nu iets heel anders: twee recepten uit mijn keuken, voor de lange zomeravonden.

Balletjes van half gehakt en half falafel (uit zo?n pakje; ik kan het bijna zelf). Goed bakken, heerlijk bij de borrel.

De choemoes verbetert zeer van smaak als je hem mengt met een forse scheut olijfolie en een dot tabasco. Wel flink roeren!

Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden!