…maar Maror blijft in gebreke. Eens gegeven blijft gegeven? Wat je afspreekt moet je doen. Met andere woorden: na veel wikken en nog meer wegen is uiteindelijk besloten waar de gelden van Maror naar toe gaan, en dan moet er ook uitbetaald worden.
Althans, dat staat in de vele positieve beschikkingen die de afgelopen
maanden door Maror zijn afgegeven. Door de wirwar van regeltjes en
verordeningen soms geheel het spoor bijster is er wel een aantal
duidelijke afspraken. Een positieve beschikking betekent geld voor een
uit te voeren project. Maar dat komt dan niet in een keer, dat wordt
verspreid over een aantal termijnen. Aldus besliste Maror. Tot zover
geen onduidelijkheden.
De eerste termijn kwam keurig op tijd en werd direct door de
verschillende organisaties geheel besteed aan de door Maror
goedgekeurde projecten. De tweede termijn zou in januari 2005
uitbetaald worden. Niks kwam er, helemaal niets. Geen geld maar ook
geen briefje van Maror. Waarin bijvoorbeeld een excuus zou worden
gemaakt voor het te late of het uitblijven van een betaling. Geen
melding op de website. Gewoon doodse stilte. Zo ook voor een project
waarop op 24 december 2004 positief werd beschikt. Uitbetaling van het
beschikte zou zes weken na de beschikking geschieden. Nog niks
ontvangen. Ook geen excuus of verklaring. Zwijgen. Blijkt goud te zijn.
Maror-goud dan wel te verstaan. Dat alleen maar meer wordt. Want wie
krijgt de rente over het geld? Niet de organisaties van wie het geld is.
Een, zo bleek tijdens de hoorzitting, ten onrechte door Maror afgewezen
bedrag, zou snel voldaan worden. Die toezegging kreeg een aantal
organisaties in oktober. Het is nu februari. Niemand heeft nog iets
ontvangen.
We stuurden een brief, een mail en een fax. Daarop kwam wekenlang geen
reactie. Tot vorige week. Toen werd er gebeld door een medewerker van
Maror. Ik moest iets goed begrijpen, zo zei hij me. Er was op dit
moment niemand die een handtekening onder de betalingsopdrachten kon
zetten. Maror werd door honderden telefoontjes overstelpt. Organisaties
die wel eens wilden weten wanneer het toegekende bedrag zou worden
uitbetaald. Het speet de medewerker erg, zo meldde hij me. Maar hij kon
er ook niets aan doen. Een excuusbriefje sturen aan de gedupeerde
organisaties? Goh, dat was nog niet eens zo?n slecht idee, vond deze
medewerker. Daar hadden ze nog niet aan gedacht.
Of wordt er bewust gewacht. Tot Pesach. Dan is de Maror pas echt bitter…
En nu? De rekeningen die nu niet betaald kunnen worden omdat er wel
verplichtingen zijn aangegaan om het project uit te kunnen voeren maar
voor betaling naar Maror sturen? Zodat zij voor betaling kunnen
zorgdragen? Spreken? Dat is zilver, zo zegt het spreekwoord. Zwijgen
dan maar, dat is goud. En vooral dit artikel anoniem schrijven. Want
wie weet wordt het nog eens tegen je gebruikt bij een volgende
aanvraag. Je weet het maar nooit.
Naam van de schrijver is bij de redactie van joods.nl bekend.
