‘Schilderen met vuur’

Het Stedelijk Museum ‘s-Hertogenbosch exposeert 70 keramische werken van Marc Chagall. Het merendeel van de tentoongestelde werken is afkomstig uit de prive-collectie van Meret Meyer, de kleindochter van de kunstenaar, een deel komt uit eigen bezit van het museum.
Het is de eerste keer dat in Nederland op deze schaal en exclusief aandacht besteed wordt aan het keramisch oeuvre van de beroemde schilder.

Marc Chagall, bekend om zijn poetische, kleurrijke schilderijen, begint
pas op zijn 62e aan keramiek, nadat hij zich in 1949 – net al Pablo
Picasso – in de buurt van het Zuid-Franse stadje Vence aan de Cote
d’Azur vestigde. Het is van oudsher een streek waar in tal van
werkplaatsen keramisch gebruiksgoed werd gemaakt. De meeste keramiek
maken zowel Chagall als Picasso in de werkplaats ‘Madoura’ van Suzanne
en Georges Ramie te Vallauris.

Thema’s die Marc Chagall eerder al in zijn schilderkunst en grafiek had
behandeld, keren in de keramiek weer terug zoals de geliefden,
bijbelvoorstellingen, dierfiguren en herinneringen aan zijn Russisch
geboortedorp Vitebsk, telkens weergegeven met liefdevolle aandacht en
in een poetisch dromerige sfeer.
 
Chagall gebruikt de klei niet als een alternatieve drager voor zijn
schilderkunst, maar als een eigen materiaal waarin hij voorstellingen
driedimensionaal kan weergeven. Hij krast en tekent in de klei en
modelleert het oppervlak naar de figuren die erop komen: rondingen van
een kruik accentueert hij bijvoorbeeld zodanig dat ze samenvallen met
de lichaamsvorm van een vrouwenfiguur die hij erop afbeeldt. Vissen,
vogels en bloemen krijgen letterlijk relief op de keramische scherf.
Ook experimenteert Chagall met glazuren en engoben, met ruwe en gladde
oppervlakken. Hoewel hij aanvankelijk moeite heeft om de gewenste
kleureffecten te bereiken vanwege de soms onvoorspelbare chemische
reacties tijdens het stoken, zien de resultaten er haast
vanzelfsprekend en met veel plezier gemaakt uit.