Wie er niet bij was, had ongelijk, schrijft Boaz in zijn verslag van het concert, jl. zondag, door het befaamde Israëlische koor uit kibboets Geva. Het was een avond om nog vaak aan terug te denken.
Ja natuurlijk weet ik dat het een cliche is, maar tegelijkertijd was
het ook wel weer heel waar: de thuisblijvers hadden ongelijk! Wat was
het sfeervol en gezellig afgelopen zondag! Al ver voor aanvang van het
concert van Ha Gevatron, het befaamde Israëlische koor uit kibboets
Geva, stond het publiek verwachtingsvol in de hal van het Joods
Cultureel Centrum te wachten. Het was druk en het geroezemoes vulde de
hele hal. Nu en dan klonken er enthousiaste kreten van mensen, die
elkaar al enige tijd niet hadden gezien en blij waren hun oude bekenden
weer eens te zien: een feest der herkenning dus. En toch, het viel mij
op dat het een overwegend jong publiek was.
Na het gebruikelijke Jiddisj kwartiertje gingen de deuren open en
stroomde de zaal vol. Hier en daar waren nog enkele stoelen leeg, maar
veel waren het er niet. Het concert begon met een kort optreden van
Shir Balev, het Israëlisch koor uit Amsterdam, dat een tweetal
potpourri?s zong. Daarna volgde de hoofdschotel, die uiterst smakelijk
werd opgediend door veertien leden van Ha Gevatron, zeven dames en
slechts vijf heren, omdat – zo vertelde de zangeres Rachel mij – een
van de mannen ziek was en een andere in verband met zijn werk niet mee
kon komen, het is nu eenmaal een amateurkoor en werk gaat voor het
meisje. Maar de balans werd er niet door verstoord en dat gemis
hebben de overigen door hun enthousiasme helemaal goedgemaakt. De
dirigent, Ilan Gilboa, die het koor inmiddels vijftien jaar leidt,
stond niet voor het koor, maar zat enigszins verstopt achter de piano.
De zangers en zangeressen zongen alles uit het hoofd, zodat ze vrij
over het podium konden bewegen. Zo konden ze er ook nog een klein
beetje show van maken, waardoor het om te zien uiteraard een stuk
levendiger werd. Een enkele keer liep het een klein beetje fout, omdat
de microfoons – zoals geluidstechnici dat noemen – aan een touw zaten.
Bij een changement moesten de microfoons eerst voor op het podium
worden teruggelegd om vanuit de nieuwe positie weer te kunnen worden
opgepakt.
Het repertoire is wat je noemt een ijzeren repertoire en bestond dus
hoofdzakelijk uit Israëlische evergreens, liedjes die eigenlijk
iedereen wel kent en die dan ook stuk voor stuk met applaus werden
verwelkomd en vaak ook werden meegezongen, zoals Emek sjeli, Kalinka, Jeroesjalajim ha zahav.
Tijdens een korte pauze was het mogelijk om bij de koorleden een
vijftal CD’s te kopen of een DVD van een concert, voor prijzen die zo?n
35 % onder de winkelprijs lagen.
Na de koffie, wijn of cola werden tijdens het vervolg van het concert
twee dames aan ons voorgesteld, die dochters bleken te zijn van
oorspronkelijke zangers van 57 jaar geleden, toen het koor werd
opgericht. Ze kregen luid applaus. Bijna aan het slot werd Shir Balev
nog even op het podium geroepen om samen het beroemde lied van Naomi
Shemer te zingen, dat in Israël heel dikwijls wordt gezongen bij het
afscheid na een bruiloft: Ha chagiga nigmeret.
Een avond om nog vaak aan terug te denken.
Boaz, 16-9-2005
