Rabbijn Jackie Tabick: "Wat een wonderlijke sidra is dit! Wat moeten we met een godsdienst met zulke bizar aandoende teksten? Wat te doen met vragen over rituele reinheid na een geboorte, over schimmelvorming op kleren en huidaandoeningen? Wat hebben die met geloof gemeen? Of met vraagstukken over de moraal?"
Sidra TAZRIA,
door Jackie Tabick
Wellicht moeten we ons van deze thema’s een andere manier voorstelling maken: van het ontzagwekkende moment van de geboorte, van de rot die ons leven kan binnendringen, en van de catastrofale fantasieën bij confrontatie met een ernstige ziekte. Zó bezien zijn dit onderwerpen die zeker betrekking hebben op ons geestelijke en morele bestaan.
Misschien ligt een van de problemen waarmee wij rekening moeten houden in deze moderne wereld wel in onze neiging kunstmatig onderscheid aan te brengen tussen onszelf en verschillende aspecten van ons eigen leven enerzijds en dat van anderen anderzijds. Het gaat niemand anders aan wat ik of mijn vrienden doen, net zomin als onze gezondheid wordt gezien als een geloofspunt. Ik mag wel zeggen dat ik er niet rouwig om ben dat mensen niet naar mij toekomen met hun huidklachten! Maar daar God waarlijk één is, evenals de Schepping, moeten we onze manier van leven op een meer holistische manier benaderen.
Een der allereerste mystieke boeken, het Sefer Jetsiera (het Boek der Schepping), wijst erop dat een eenvoudige omzetting van letters het woord voor plaag, nega (noen gimel ajin) verandert in oneg (ajin gimel noen) vreugde. Het is een andere zienswijze. Wat is, volgens Tenach een van de manieren waarop we God het meest rechtstreeks kunnen beleven? De profeet Jesaja had een voorstel. Hij schreef: “…dan vind je vreugde in de Eeuwige” (58:14) Met ander woorden, vreugde is een manier om God te vinden. Als we echter deze vreugde, de oneg, die een geestelijke band met de ondeelbaarheid van God en de eenheid van de Schepping aangeeft, vergeten, en als we kunstmatig onderscheid in ons leven aanbrengen, dan zal, zoals Sefer Jetsira leert, nega, een plaag zeker over ons komen.
Net zoals de priesters van oudsher wisten dat alle aspecten van het leven raken aan onze ziel, zo heeft ieder van ons, als individueel lid van een koninkrijk van priesters, de noodzaak de betrokkenheid, de relatie met God in ons leven te erkennen en hoe we het geloof ervaren. We zijn zo geobsedeerd door de fysieke aspecten van ons bestaan dat we daardoor slechts de lichamelijke kant van Tazria zien en om de tekst lachen. Juist daarom moeten we onszelf trainen om daar overheen te kijken. Als het wonder van de geboorte ons ongevoelig laat; als we het gevaar dat schuilt in het toelaten van verval in ons leven niet kunnen herkennen omdat de ondeelbaarheid van de schepping niet kunnen zien en de gevolgen van onze life-style op het milieu niet in de gaten hebben; of als we onmachtig zijn de zieken met zorgzaamheid en bezorgdheid te bejegenen, ja dán is de oneg, de spirituele vreugde die Tora ons leven kan bieden, waarlijk tot een plaag geworden. Misschien is dan ook wel hoongelach de enige gepaste reactie daarop.
