Een van de eerste oproepen op het Prikbord van joods.nl kwam van Maty de Vreeze, die al 23 jaar op zoek was naar zijn vader. De oproep zong een tijdje rond onder de lezers, maar toen werd het stil. Tòt vandaag. Maty gaf niet op, en vond zijn vader! Hij schreef de redactie hoe dat in zijn werk ging en bedankt iedereen die heeft geholpen.
Na bijna 20 jaar, eigenlijk voor het eerst in mijn 24-jarige leven heb ik mijn biologische vader gesproken!!! Is het geen wonder?!
Twee jaar geleden, een jaar na het overlijden van mijn (stief)vader, begon ik de zoektocht naar mijn vader, Jacob Amar. Samen met mijn moeder zocht ik contact met de Israëlische ambassade in Den Haag. Na een bezoek en de daarop volgende correspondentie kreeg ik een vermoedelijk adres van mijn vader! Twee maal heb ik een brief gestuurd naar dat adres en kreeg ik de ongeopende enveloppe terug met een dikke stempel UNKNOWN.
Een aantal mensen hebben nadien geprobeerd mijn vader te lokaliseren maar zonder resultaat. Ik besloot zelf actie te ondernemen via internet en 20 maart 2006 postte ik een oproep op joods.nl . Ik kreeg heel veel steunbetuigingen en meerdere mensen kwamen met tips en informatie op welke manier ik mijn zoektocht kon vervolgen. Iedereen onwijs bedankt.
In die periode heeft met name Jan me erg enthousiast geholpen. Zonder dat de zoektocht concreet iets opleverde begonnen we er steeds meer in te geloven dat alle pogingen een keer iets op moesten leveren.
21 april kreeg ik een mail van Uri Speelman. Uri stelde voor om de oproep te vertalen en te posten op een Hebreeuwse site. Zo kwam Uri in contact met Omer. Samen hebben ze me onwijs geholpen en ik ben hun eeuwig dankbaar. Maar ik geloof dat er nog iemand was zonder wie het niet zo snel was gelukt, mijn (stief)vader.
Afgelopen zondag stond ik met mijn moeder en zusjes bij zijn graf en juist op dat moment werd ik gebeld door Uri met de boodschap dat hij al meer te weten was gekomen over mijn vader. Vier dagen later, de sterfdag van mijn (stief)vader, belde Uri mij rond een uur of één, Nederlandse tijd, en hij bleek mijn vader op de andere lijn te hebben! Toeval??!
Een half uur later sprak ik voor het eerst met mijn vader, in het engels. Hij leeft, is gezond, woont in Haifa en wil me leren kennen. Geweldig!
Ik wil Uri, Omer, Jan, mijn (stief)vader en alle andere mensen die me hebben geholpen geweldig bedanken. Dit zal ik nooit vergeten. Ik ga mijn vader leren kennen. Blijf in wonderen geloven!
Groet,
Maty de Vreeze
{mos_sb_discuss:29}
