Vijfde bericht uit het dagelijks leven in Jeruzalem

Niet alleen de politiek en de veiligheidssituatie zijn dagelijks onderwerpen van gesprek in Israël, ook de ambtenarij is een dagelijks terugkerend onderwerp van gesprek.Ik zelf heb in de afgelopen dagen aan den lijve weer een voorbeeld daarvan mogen meemaken.

Mijn auto moest verkocht worden en ik was daar in de afgelopen weken druk mee bezig om een koper te vinden. Het is in Israël normaal dat je op de ruiten van de auto een papier plakt met daarop dat de auto te koop is en wat summiere gegevens. Een andere mogelijkheid is dat je de auto te koop zet op de diverse internetsites van de steden en/of wijken om op die manier een koper te vinden.Ik heb beide mogelijkheden gedaan, maar mijn handicap was dat ik de auto als Oleh Chadash heb gekocht en dus of bij verkoop de belasting alsnog moest afdragen of moest proberen een koper te vinden die ook Oleh Chadash is en met gebruikmaking van zijn rechten een auto kan kopen. Na een behoorlijk aantal weken was er eindelijk een koper die belangstelling had en ook nog eens Oleh Chadash. Over de prijs werden we het gauw eens en werd er afgesproken de auto eerst te laten testen. Dat was geen enkel probleem en kwam de auto zonder problemen door de test.De volgende dag om 10.00 uur met de kopers afgesproken en vol goede moed naar het belasting kantoor wat in Jeruzalem is gelegen in de wijk Givat Shaul.Eerst natuurlijk een uitgebreide security check en wij op weg naar de afdeling waar je een auto van de ene naar de andere Oleh Chadash kan overschrijven. We hadden een persoon voor ons, die snel aan de beurt was maar zeker een half uur nodig had om uit te leggen waarom hij gekomen was en in discussie te gaan met de dame die hem hielp.In Israël heb je geen privacy bij een bezoek aan de belastingdienst, de bank, of wat voor instelling dan ook. Deuren gaan niet dicht, en iedereen mag meegenieten van de discussies die plaatsvinden. Eindelijk waren wij dan aan de beurt en na uitgelegd te hebben wat wij kwamen doen werden er eerst vragen gesteld in de trant van waarom ga je de auto verkopen want men is nieuwsgierig naar de reden. Aan de koper werd gevraagd waarom hij de auto dan wel ging kopen en waarom geen nieuwe auto werd gekocht.Uiteindelijk krijg je dan een formulier wat koper en verkoper moeten invullen. De ambtenaar gaat met dat papier naar een kopieerapparaat, wat natuurlijk niet in de buurt van het kantoor is, komt na een tijdje terug, kijkt nog even de gegevens in de computer na en stuurt je naar een andere ruimte waar je het papier op juistheid moet laten controleren door iemand anders.Na gebleken correctheid krijg je weer ander papier (wordt ook weer eerst gekopieerd) waaruit blijkt dat de belastingdienst akkoord is met de verkoop van de auto aan een andere Oleh Chadash. Dat papier heb je nodig om het kenteken te laten overschrijven. Met dit papier ga je dan naar Talpiot waar het bureau is gevestigd waar je kentekens kan laten overschrijven, rijbewijs kan laten verlengen, maar ook rij examen moet aanvragen.Onderweg naar Talpiot eerst nog langs de bank van de koper, want het geld moet natuurlijk wel zijn overgemaakt naar mijn bank alvorens het kenteken kan worden overgeschreven. Dit neemt natuurlijk ook weer enige tijd in beslag, het banksysteem in Israël wordt grotendeels nog handmatig uitgevoerd, ondanks dat Israël een land is waar de beste en meeste software wordt ontwikkeld. Uiteindelijk was het geld overgemaakt en konden we naar mijn bank, waar ik een brief moest ophalen waaruit blijkt dat het geld is ontvangen. Eerst werd nog even de bank van koper gebeld, want met alleen een bewijs van overmaking neemt men geen genoegen. Ook in mijn bank duurt het weer enige tijd voordat de bewuste brief wordt geproduceerd, hier was een extra probleem omdat de printer in eerste instantie dienst weigerde. Uiteindelijk kreeg ik dan de brief en konden we onze reis vervolgen naar het bureau kenteken registratie.Aangekomen in dit bureau mag je aansluiten in een lange rij van mensen, wac