Ooggetuigeverslag van de aanslag Jaffastraat Jeruzalem

De laatste boodschappen op de vrijdagmiddag groente- en fruitmarkt Mahane Yehuda 16.15 uur. De tomaten zijn duur en willen niet in prijs zakken. Het is een paar uur voor shabbat begint en we doen evenals duizenden anderen boodschappen op de zwaar bewaakte grote markt in het centrum van Jeruzalem. De marktman vraagt NIS 7.20 (3.5 euro) en we staan af te rekenen als de grote ontploffing komt.

De naast ons staande Arabisch Palestijnse jonge man die op de Joodse markt nog een dagloon wilde verdienen raakt in paniek. Hij begint als een idioot de meloenen in een kist te werpen. De baas brult in het Arabisch ?swaaije swaaije? (rustig, rustig) ?le-at le-at? toevoegend in het Hebreeuws: ?en geen paniek alsjeblieft?. Ik zeg hem in het Hebreeuws: ? de aanslag, ontploffing is al gebeurd!?Honderden mensen komen aangerend, gillend en schreeuwend de overdekte marktstraat op, komend van de Jaffastraat. Tientallen Arabisch -Palestijnse jongens zien we wegrennen in paniek door de zijstraten naar de brede marktstraat. Niemand die ze tegenhoudt of de woede en de verbijstering op hen bekoelt.Ik adviseer mijn man naar huis te gaan en zo snel mogelijk onze kinderen te bellen, die weten dat wij op vrijdagmiddag alle groenten en fruit etc inkopen op de markt. ?Ik ga helpen?, zeg ik. Cordons van politie en militairen zetten de straat af. ?Ik ben verpleegster, misschien kan ik wat doen? ze laten me door naar de plek des onheils. Het strijdtoneel is onbeschrijfelijk. De motor van bus 6 draait nog. Er valt iets ijzig kalms over me. Ik stap over nog hele challot (shabbatbroden), gebak en alle denkbare soorten groente en fruit. Daartussen liggen losse armen en benen. Een losse romp zonder benen en hoofd. Een volledig verminkte met een opengereten buik Ik tel 5 doden. Iedereen is naakt met nog een paar voddige rafels aan arm of been. Gewonden en doden zijn bedekt met een grijze laag.Een orthodoxe man probeert een zware man met grijze baard weg te slepen en ik probeer te helpen.. Zijn been is er af en ik voel geen pols meer. Hij loopt blauw aan en ik zeg: ? Shma Yisraeel Adonai Elohenoe Adonai Echad? (de Joodse geloofsbelijdenis:? Hoor Israël de Here onze God de Here is Een?) Dat zeg je bij een stervende. ?Denk je..? – ?Ja?, zeg ik en hij begint hetzelfde te zeggen. ?Help daar?, gebied ik. Naast de ingang van de bus ligt een vrouw te schreeuwen. Ze ligt half op een ander ontzield lichaam. Ook zij is een been kwijt. Met een plastic tas binden we haar stomp, voor verder bloedverlies, af evenals haar linkerarm, die er bij bungelt. Ze gilt ?waar is mijn telefoon?. Een paar meter van haar vandaan zie ik een telefoon liggen: ?Zeg je nummer?, maar dan heeft ze het bewustzijn al verloren, 2 minuten later wordt ze op haar buik weggedragen door de inmiddels gearriveerde Magen David Adom (de Rode Davidsster). Op een gerafelde mouw na is ze helemaal bloot en grote gaten zijn in haar lijf geslagen. Ik denk hoe moet je dat als chirurg repareren?Tientallen ambulances arriveren. Ongelofelijk hoe snel die ter plaatse zijn met hulpverlening. De explosie roept het beeld op van akelige oorlogsfilms waar ik nooit naar wil kijken, waar uiteengereten mensen en mensendelen over een paar vierkante meter verspreid liggen. Ik registreer en constateer: de terrorist moet bij deze bushalte de walgelijke daad hebben verricht, de voorruit van de bus ligt op straat, maar de lijken en de zwaar gewonden liggen naast de zwart geblakerde bus.Later horen we dat het een 21 jarige Palestijnse vrouw uit Hebron was, die als ?shahida? heilige martelares zichzelf opblies om naar het Moslim Walhalla te verhuizen. Zou haar familie echt dansen van blijdschap om haar dood en de $25.000 die Arafat samen met Saddam Hoesein uitkeert? Zes doden en 86 gewonen, waarvan acht zwaar, zijn de tol van dit gruwelijk verderf. Mijn witte Reeboks zitten onder het bloed en ik mag mijn handen wassen in een van de kleine hotelletjes aan de Jaffastraat. De politie heeft de handen vol om de tientallen (b