Wat voor strijd voert Israël in Gaza? Is het alleen uit op de vrijlating van zijn korporaal? Of is de ontvoering dé test voor de politieke leiders van Israël? Trouw-correspondent Inez Polak neemt de posities van premier Olmert en Minister van Defensie Peretz onder de loep.
„Israël zal de Palestijnse regering niet laten overleven, als de militair niet binnen 24 uur vrij is”. Dat was de boodschap die de Palestijnse president, Mahmoed Abbas, op de eerste dag van de ontvoering te horen kreeg van Israël.
Israëls minister van defensie Amir Peretz formuleerde het op zijn manier: „Het gemaskerd bal is ten einde.” In een verwijzing naar het oppakken van de acht Hamas-ministers en een twintigtal parlementariërs stelde Peretz: „De pakken en stropdassen kunnen niet dienen als een dekmantel voor hun steun aan ontvoeringen en terrorisme.”
Israëls leiders zien het nog altijd als een historische blunder dat zij – onder druk van de VS – begin dit jaar instemden met deelname van Hamas aan de Palestijnse verkiezingen. De afgelopen tijd groeide de vrees dat de wereld langzamerhand de Hamas-regering zou accepteren als een politiek feit. Dat zou de druk op Israël verhogen, terwijl dat land ervan overtuigd is dat er geen onderscheid is tussen de regering van Hamas en de terroristische milities die Israël met raketten bestoken.
Vandaar dat Israël de Hamas-regering direct verantwoordelijk stelt voor de ontvoering; vandaar dat het zijn pijlen richt op die ’regering van terroristen’.
Peretz – tot zijn benoeming allesbehalve een aanhanger van de harde lijn – stond zelf de laatste tijd onder zware druk af te rekenen met de raketbeschietingen op zijn eigen woonplaats, Sderot. Het binnentrekken van de Israëlische grondtroepen gisteren in het noorden van Gaza heeft dan ook slechts één doel: de raketlanceerders vernietigen.
Het leger had die actie al vorige week willen uitvoeren, maar premier Olmert weigerde het groene licht te geven – kennelijk om het geheime overleg over de vrijlating van de korporaal een kans te geven. De media stonden onmiddellijk bol van de ruzie tussen de premier en zijn minister van defensie.
Het is voor Israël vrij ongekend dat twee burgers, met nauwelijks militaire ervaring, de scepter zwaaien. Peretz en Olmert zouden zich nu willen bewijzen als ’sterke leiders’.
Voor Olmert staat er veel meer op het spel. Zijn politieke visie dreigt te worden begraven in het zand van Gaza.
Olmert heeft de scepter van Sjaron overgenomen als premier en leider van Kadima. Die partij ontleent haar bestaansrecht aan slechts één idee: Er is geen Palestijnse partner, dus moet Israël eenzijdig zijn grenzen bepalen. De terugtocht uit Gaza verleden jaar was een eerste stap en moe(s)t zijn vervolg krijgen in het convergentieplan – een gedeeltelijke terugtrekking uit de Westoever met behoud van grote nederzettingen.
Degenen die verleden jaar al riepen dat die terugtrekking op een ramp zou uitlopen, halen nu hun gelijk. Zo waarschuwde rechts dat het de terreur slechts zou aanmoedigen. Het haalde zijn gelijk met de uitverkiezing van Hamas en met de aanhoudende raketbeschietingen. Links waarschuwde dat eenzijdig optreden op niets zou uitlopen en slechts de gematigde Palestijnen zou verzwakken. Het haalde zijn gelijk met de uitverkiezing van Hamas en de huidige crisis.
Rechts en links waren in de minderheid. De meeste Israëliërs waren (met Sjaron en met de Arbeiderspartij) naar het politieke midden opgeschoven. Door
