Je leven wagen voor Bridget Jones

"Als je stopt met leven, heb je hier geen leven" – Judy Schagen spreekt met Israëli’s die elk op hun manier met de dagelijkse dosis angst omgaan.

Bewaker van een warenhuis in AfulaDe bewaker, die net nog tassen aan het controleren was, zorgt er nu voor dat niemand het gebouw in of uit gaat, vanwege een zogenaamd verdacht object net voor de ingang. Het warenhuis van Afula dat net buiten het centrum ligt is hermetisch afgesloten. "Ik ben hier naar toe gekomen omdat ik dacht dat het veiliger zou zijn dan rond te lopen in de straten van Afula" zegt Tal Simchoni. Zij woont in een kibboets in de buurt en wanneer zij wil winkelen of naar de bioscoop wil, is Afula de aangewezen plek. Dat het in de buurt ligt van Jenin, de hel zoals het hier wordt genoemd, maakt de beslissing om naar de bioscoop te gaan geen gemakkelijke. "Voor iemand die niet in Israël woont is het waarschijnlijk niet te bevatten dat er films zijn, zoals Bridget Jones, waarvan je denkt dat die de moeite waard zijn om je leven voor te wagen,? zegt Tal.Tot voor kort was er een duidelijke scheiding tussen de gebieden binnen en buiten de Groene lijn (de grens van 1967). Maar vandaag de dag leeft heel Israël in angst. De laatste weken gaat er geen dag voorbij zonder dat er niet ergens iemand wordt vermoord. Bomexplosies zijn aan de orde van de dag. Israël Ja’acov Borovsky, hoofd van het district Noord-Israël, dringt erbij de mensen op aan om zo veel mogelijk door te gaan met de dagelijkse gang van zaken. Want, wanneer je daarmee stopt dan zou dat hetzelfde zijn als capituleren aan terrorisme. Of zoals Esther Steinberg- Jitzvhaik zegt: "Als je stopt met leven, heb je hier geen leven".Esther woont in Jeruzalem. Vanuit haar woonkamer hoort zij de beschietingen in Gilo. "Ken je de Israëlische gewoonte van ‘escapisme’?? vraagt ze. De televisie is al het huis uit en naar de radio luister ik zo min mogelijk. Alleen zo kan ik verder gaan met leven. En dat doe ik dan ook. We gaan overal naartoe: naar warenhuizen, naar restaurants, naar de bioscoop. We gaan alleen niet naar het centrum van de stad of naar de markt, tenzij het echt nodig is. "Mijn broer die niet in Israël woont zegt dat ik mijn kinderen in gevaar breng en dat ik onverantwoordelijk ben". "Maar, volgens mij is het in Amsterdam nog enger met de opkomst van de islam. De joden zijn al lang genoeg op de vlucht geweest. Israël is de enige plaats op de wereld waar ik me thuis voel. Dit is de enige plaats waar ik me veilig voel".Haar echtgenoot Sjlomo zegt: "Mijn behoefte aan nieuws is omgekeerd evenredig aan mijn vrouws gedrag. Ik luister steeds vaker naar de radio, die zij dan weer zachter of uit zet. Wat ik merk is dat ik niet meer op kijk van een of twee doden per dag. Slechts wanneer het er meer dan vijf zijn geldt het als nieuws", aldus Sjlomo Jitzvaik. "Ik maak me erg bezorgd over de kinderen. Ik ben eerder ongerust wanneer ze iets te laat zijn". Ook zorgen de spanningen op straat voor strubbelingen binnen gezinnen. Daniel Cracau woont in Jeruzalem op loopafstand van Sbaro, waar begin augustus twintig mensen werden vermoord bij een zelfmoordactie. Zijn vrouw Sarah verwacht elk moment hun eerste kind. Daniel zegt: "Ik verhuis liever vandaag dan morgen terug naar Nederland, maar dat mag je niet aan Sarah vertellen". Als Jitschak dit hoort, zegt hij dat Daniel bij zijn emigratie niet moet vergeten Arafat een gelukstelegram te sturen en hem te zeggen dat hij op de goede weg is. Maar ondanks zijn uitspraken zal Daniel nooit weggaan uit Israël, want zoals zijn vrouw zegt: Israël is ons huis en dat laat je in moeilijke tijden niet in de steek". Sarah vervolgt met "Er is overal gevaar, ik voed liever mijn kind hier op dan in New York waar ik vandaan kom".Hoewel het leven in Jeruzalem ‘gewoon’ doorgaat, bezoekt de rest van het land Jeruzalem nauwelijks. Ilaria Eliajahoe: "In Tel Aviv voel ik me red