De oorverdovende stilte van leden van de SP, GroenLInks en Een Ander Joods Geluid tijdens de demonstratie in Amsterdam op 22 juli jl. is voor Leon de Winter aanleiding fel van leer te trekken tegen deze organisaties.
Bij de demonstratie tegen de Israëlische aanvallen op Libanon scandeerden betogers in het Arabisch: ‘Joden, het leger van Mohammed komt eraan.’
Dit werd geroepen in de directe nabijheid van Tweede-Kamerlid Harry van Bommel van de Socialistische Partij (SP), die samen met Groenlinks medeorganisator was van de betoging, die verder overigens rustig verliep. Ook leden van de marginale groep Een Ander Joods Geluid liepen mee in de optocht.
Een van de bommenleggers van de aanslagen op Bali, Amrozi bin Nurhasin, riep op de dag van zijn veroordeling in een Indonesische rechtbank: ‘Joden, onthoudt Khaibar. Het leger van Mohammed komt terug om jullie te verslaan.’
Wat bedoelde Bin Nurhasin, en wat bedoelden Van Bommels mededemonstranten?
In de islamitische mythologie was Khaibar een welvarende Joodse oase in de Arabische woestijn. De problemen daar begonnen toen een Joodse stam, de Banu Nadir, die zich niet aan Mohammed wilde onderwerpen, naar deze oase vluchtte.
In mei 629 viel Mohammed aan. Na zware strijd werd met de overlevende oaseJoden een overeenkomst gesloten, maar alle mannen van de Banu Nadir werden gedood en de vrouwen en kinderen als slaven genomen (Mohammed hield de mooiste vrouw voor zichzelf).
Wat behelsde de overeenkomst? De Joden moesten de helft van de oogst aan de overwinnaars afstaan. Het land werd eigendom van de moslims. Het was het begin van de speciale regelingen die in de islam voor Joden en christenen gelden (minderheden die werden geduld maar veracht). De Joden hebben niet lang een beroep kunnen doen op de regeling die ze hadden getroffen met Mohammed. In 640 werden de bepalingen van Khaibar ingetrokken, want had Mohammed niet op zijn sterfbed gezegd: ‘Twee religies zullen niet samen blijven op het schiereiland van de Arabieren’? Het Arabische schiereiland werd Juden- en Christenrein.
Wat werd er onder de verantwoordelijkheid van de SP, GroenLinks en Een Ander Joods Geluid op die demonstratie in Amsterdam geschreeuwd? Die betogers riepen op om de joden en christenen te onderwerpen, te doden, te verdrijven.
Wat er werd geroepen week in niets af van de spreuken op de nazi-congressen – ‘Die Juden sind unser Unglück’ – of in het beruchte nazi-blad Der Stürmer. Ik overdrijf niet, ik maak niets zwaarder dan het is; in Amsterdam in het jaar 2006 duldden legale politieke partijen dat betogers opriepen om Joden te doden, en niemand lag ervan wakker.
De SP, de partij die zichzelf graag ziet als ‘partij van het protest’, heult al enige tijd met de ergste fascisten die de wereld momenteel kent: die van Hezbollah, van Hamas, van Fatah, van de zelfmoordenaars die op markten in Irak hele gezinnen de lucht injagen, van de krankzinnige mullahs in Teheran.
Ofschoon vorige week heel veel meer onschuldige moslims in Irak en Darfur door geweld om het leven zijn gekomen, achtten de SP, GroenLinks en Een Ander Joods Geluid het belangrijk om enkel tegen het tragische lot van Libanese moslims te protesteren. Waarom tellen andere islamitische doden niet – het gaat dan om veel meer doden dan de Libanese doden? Ze zijn niet door Joden omgebracht, maar door medemoslims. Dat telt niet voor de SP.
De honderdduizenden afgeslachte moslims in Darfur tellen niet. De vele duizenden sjiieten die door soennitische moslims in Irak zijn gedood – herhaaldelijk in moskeeën, waar ontelbare exemplaren van de Koran zijn verbrand (weet u nog die oproer over de Koran op Guantánamo Bay?) – tellen niet.
