Bert de Bruin is na lang aarzelen met zijn gezin vanuit Haifa tijdelijk teruggekeerd naar Nederland. Ondanks de rust, de Hollandse frisse lucht, de mooie plekjes in Nederland en de hereniging met zijn familie mist hij zijn dagelijkse werkroutine, schrijft hij op zijn weblog.
Deze oorlog maakt me vooral moe, moedeloos en nog cynischer dan ik de laatste maanden al was. We hebben het natuurlijk geweldig bij mijn ouders, de kinderen hebben onverwacht een prachtig mooie vakantie gekregen, we ademen veel frisse lucht in en zien delen van Nederland die ook ik helemaal niet ken. Toch heb ik van ons vieren het meeste heimwee, denk ik, nog meer dan onze driejarige zoon die dagelijks over ons huis, zijn vriendjes en zijn school praat. Ik mis ons huis, ik mis onze auto, ik mis zelfs mijn schoonmoeder. Al bijna een maand heb ik niet of nauwelijks gewerkt, en terwijl er thuis een voor mij perfecte balans heerst tussen mijn werk en mijn rol als vader en echtgenoot ben ik hier en nu ( het is een vreemde situatie, bijvoorbeeld totaal anders dan toen we een half jaar in Frankrijk woonden, ik had daar mijn werk en mijn vrouw en kinderen hadden er hun Israëlische vrienden en kennissen ) noodgedwongen uitsluitend vader en echtgenoot. Het is altijd heerlijk om mijn ouders, broer en zus en hun gezinnen te zien, en iedereen helpt enorm en het is allemaal goed te doen, zeker nu het einde wel degelijk in zicht lijkt te komen, maar twee weken is meer dan genoeg voor een vakantie zonder echte uitdaging en nuttige dagvulling ( wat voor leuke dingen we ook dagelijks doen ) en zonder de dagelijkse routine waarbij ik me zo goed voel.
Het nieuws volg ik maar deels. De Nederlandse elektronische nieuwsvoorziening lijkt mij persoonlijk redelijk eenzijdig, en ik heb niet genoeg geduld en energie om er dagelijks echt voor te gaan zitten, een van de redenen waarom ik weinig blog de laatste twee weken. Het kan zijn dat ik niet genoeg televisie kijk en radio luister, maar ik zie heel weinig daadwerkelijke effecten van wat er op een website als Planet over de Israëlische propagandamachine wordt geschreven. Israël is aggressief, valt aan en dringt binnen, Hezbollah reageert. Het ontbreekt er nog maar aan dat men ook hier zou schrijven dat alleen Hezbollah de eer van de Arabische natie en van alle moslims verdedigt. Het lijkt erop dat Hezbollah en haar broodmeesters er beter in slagen hun boodschap over te brengen. Of dat komt doordat zij effiecienter werken, doordat ze niet op een slachtoffer en leugen meer of minder kijken, door een gigantische zelfhaat en gebrek aan eigenwaarde die zich van meer en meer mensen in het Westen meester lijken te maken, of omdat de internationale media nu eenmaal niet van nuances houden en maar wat graag smullen van alles wat Israël en/of ( Bush’ ) Amerika aanvalt, beledigt en beschadigt, ik weet het echt niet. Als ik niet beter wist zou ik soms denken dat het feit dat Hezbollah er tot nu toe niet in geslaagd is om nog meer Israëlische slachtoffers te maken te danken is aan de goede bedoelingen, de humaniteit en de slimme tactieken van Nasrallah en Ahmadinejad, niet toch vooral aan het feit dat pogingen om raketten met een nog dodelijker lading en met een verder bereik richting Israël af te vuren mislukt of voorkomen zijn, met name door het harde, moeilijke, ondankbare en ondanks alles succesvolle werk van Israël’s soldaten. Je verwacht soms "Lekker puh" of "Toch knap dat het hun weer lukt" te lezen of te horen in een bericht dat meldt dat "Hezbollah raketten afschiet na Israëlische commando raid". Het lijkt er soms op dat je van de VN, Frankrijk en veel media gerust burgers mag doden, als je het maar met opzet en met makkelijk verplaatsbare raketwerpers en mortieren, machinegeweren en explosieve gordels doe
