Droevig

Columniste JS wordt het allemaal even te veel. Afgelopen Sjabbat weer een aanslag, met zo veel doden, en elke dag komt er wel iemand om het leven. "Dit is iets wat ik vroeger nooit deed: de radio aanzetten om te horen wie er vermoord is."

Maar op dit moment wordt in Israël elke dag zeker één iemand vermoord. Eigenlijk weet je al dat er weer iets verschrikkelijks heeft plaatsgevonden, wanneer je de muziek hoort. Ik denk niet dat er een ander land is waar zoveel droevige liedjes geschreven worden.Net voordat ik ging slapen hoorde ik het nieuws dat iemand zich had opgeblazen tussen de rijen wachtenden voor een uitgaanscentrum in Tel Aviv. Vanochtend werd ik wakker, de radio stond nog aan en ik hoorde de achttien namen van de vermoorden, gevolgd door hun leeftijden, de meesten waren onder de twintig. Ook werd over iedereen iets bijzonders verteld. Twee zusjes zijn vermoord, sommige waren enigskind. Een tante vertelde dat haar nichtje nog zo jong was, wat kun je over zo’n leven vertellen, behalve dat ze aan het leren was voor later?Maar wie heeft het over later wanneer je nu in een oorlog leeft? Hoe moet je nu verder gaan met je leven? Kun je je nog met goed fatsoen druk maken over het warme weer en dat de melk weer op is?Hoe onbegrijpelijk is het dat dit gebeurt en hoe onbegrijpelijk is het dat er vandaag weer een nieuwe dag is en dat de zon weer schijnt.Ik ben verdrietig.Vorige columns van JS vind je in het archief van de jongerenrubriek.