Gekte

Columniste JS, die in januari alija maakte, over het dagelijks leven in haar dorpje. Op dit moment heerst er een Sjawoe’ot-gekte. Zelfs JS kocht een kilo kaas.

Nu is boodschappen doen altijd al een strijd. In het dorp waar ik woon heb ik de keus uit drie kleine winkeltjes, die eigenlijk allemaal hetzelfde – dat wil zeggen weinig – verkopen. En wil je met alle drie enigszins bevriend blijven, is het zaak de bezoekjes goed af te wisselen. Zo blijft iedereen van alle roddels op de hoogte. Sinds kort is er zelfs een vierde winkel, maar deze is voor de Bresloviem. En er is een ongeschreven maar overduidelijke regel dat je niet naar deze winkel gaat als je niet bij deze groep hoort. Eigenlijk zou ik vandaag naar Tel Aviv gaan maar gezien de gespannen situatie is reizen niet iets wat je nu doet als het niet echt nodig is. Dus in plaats daarvan, een mens moet wat, ging ik vanochtend naar een heel grote supermarkt twintig minuten met de auto hier vandaan. Toch een soort uitje. Ik was nog helemaal niet zo bezig met Sjawoe?ot maar toen ik de gekte bij de kaasafdeling zag, was ook ik niet meer te stuiten. Een soort ?dwaze dagen?-gevoel kwam over mij en voor dat ik het wist had ik bijna een kilo kaas in mijn karretje. Dat het niet echt de kaas was die ik nodig had, is niet eens zo belangrijk toch? Het gaat er om dat ik me staande wist te houden tussen de Israëlische huisvrouwen. En ik heb het gevoel dat wanneer je dat lukt, je een heel eind komt in Israël.Vorige columns van JS vind je in het archief van de jongerenrubriek.