Smuel: moeder

Smuels moeders moeder: Babi"Op 4 juli 1972 besloot mijn moeder, die ons tot dan toe niet veel over haar achtergronden en de oorlog verteld had, haar levensverhaal op te schrijven. Helaas bleef haar werk onvoltooid, doordat zij minder dan een jaar later op 56-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van een slecht verlopen kleine operatie." Smuels moeder in een wel zeer persoonlijke column.

Babi – Smuels moeders moeder – bij de Kotel (Klaagmuur) in Jeruzalem, 1932Mijn moeder schreef: ?Al heel lang ben ik van plan jullie te schrijven over jullie achtergronden en te proberen uit te leggen waarom het leven jullie drie vaderlanden heeft geschonken in plaats van een." Moeder richt haar schrijven aan mijn zuster Chava en aan mij. Zij vervolgt: "Er komt een moment in het leven van elk individu waarop hij belangstelling krijgt in het leven van zijn ouders en grootouders. Hoe zij leefden, waar zij leefden en wat zij deden. Over mijn huwelijk met jullie vader en de geboorte van Smuel en Chava verhaal ik een andere keer. Deze keer wil ik het over mijn ouders hebben. Ik weet dat een ouder en een kind twee verschillende werelden zijn, maar ik denk dat er een brug tussen de generaties mogelijk is. Ik ben van plan via dit schrijven een brug te bouwen naar jullie, mijn kinderen, zodat jullie het verleden beter kunnen begrijpen en daardoor ook jezelf, als jullie dit lezen. Want zelfinzicht verwerven is belangrijk, maar mogelijk de moeilijkste opgave voor de mens."Omdat mijn moeder betrekkelijk jong overleden is, kwam zij nooit te weten dat Chava psycholoog geworden is en ik psychotherapeut. Als ik deze passages van mijn moeder lees dan denk ik dat onze keuze voor deze beroepen onontkomelijk was.Moeder schrijft verder: "Ik begin bij het begin: Dedi (een koosnaam voor opa), mijn vader, is geboren in 1884. Zijn vader was buitengewoon arm en vroom. Toen Dedi twaalf jaar oud was, vond zijn vader voor hem werk in de stad, als hulp in een winkel. Vanaf zijn twaalfde verdiende mijn vader, dus jullie opa, zelf de kost en hielp hij zijn arme ouders vele jaren met geld totdat zij kwamen te overlijden. Op deze wijze kwam hij in Boedapest terecht en werkte hij in de textielwinkel van zijn neef. In die tijd woonde Babi (een koosnaam voor oma) in Transsylvanië. Transsylvanië behoort nu bij Roemenië en er wonen zeer veel etnische Hongaren. Oma was 28 jaar oud toen zij aan Dedi aangeboden werd als sjidech. Opa woonde in die tijd in een kleine gehuurde kamer met een heleboel ongewassen, vieze sokken op de grond en een enorme rommel, zoals bij de meeste ongetrouwde jonge mannen. Toen zij trouwden, kreeg oma een kleine ?nedunja?, wat kleren, dekens en dergelijke van haar ouders mee. Zij was bijna ongeletterd, sprak geen woord Hongaars – opa sprak het wel – en ondanks alles vond zij snel haar plaats in de grote stad. Zij was buitengewoon slim en wilskrachtig en binnen een jaar zorgde zij ervoor dat opa zelfstandig werd en een eigen winkel had. Zij openden een kleine schoenwinkel en opa was voortdurend bang failliet te gaan, maar oma steunde hem en stelde hem gerust. Zij wist eenvoudig niet wat angst was.Ondertussen werd ik in 1915 geboren en mijn zuster Rachel in 1917. Vlak voor Rachels geboorte vertrok oma met mij als tweejarig kind naar haar familie in Transsylvanië. Tijdens ons verblijf daar werd de Hongaarse grens met wat nu Roemenië is gesloten. Oma wist, hoogzwanger en met mij als kind van twee jaar oud, lopend vanuit Transsylvanië Boedapest te bereiken. Zij wilde namelijk in Boedapest bevallen. Zo?n flinke vrouw was mijn moeder dus. Mijn zusje Rachel is bij ons thuis geboren en opa heeft haar wel drie dagen geen blik gegund. Hij was boos omdat hij nu al voor de tweede keer een dochter kreeg, terwijl hij op een zoon hoopte. Maar toen in 1920 mijn broer Michael geboren werd, keerde de vrede in ons huis gelukkig weer terug. Ondertussen begon de schoenwinkel redelijk te lopen. Oma