Gedelegeerde vrije wil

Mirjam Tzafrir is getrouwd met Avi. Als alles goed gaat komt hij na Pesach voorgoed naar Nederland, maar eerst moet hij terug naar Israël om zijn visum te halen. De oorlog in Irak maakte de emoties over het zoveelste afscheid niet eenvoudiger.

De grote kloof tussen verstand en gevoel wordt ineens kleiner en emoties worden voelbaar. Ongeloof is de grote schreeuwer. Ja, hoezo het is allemaal al aangekondigd!? Maar ik wil dit niet, anderen willen dit ook niet, ons wordt niets gevraagd!!Natuurlijk is het allemaal al lang aangekondigd. Maar niet door mij! Maanden lang is het door de media aangekondigd, we hebben ons erop moeten voorbereiden maar ik kon me toch niet voorstellen dat dit nu echt ging gebeuren. Niemand wil dit toch echt, die dreiging met oorlog was toch alleen maar een pressiemiddel?Dit schiet allemaal door me heen terwijl ik op deze prachtige dag sta te wachten op mijn man die incheckt, hij gaat terug naar Israël. Ik loop naar buiten om een sigaret te roken. Ik mag van de beveiliging niet verder dan een hek. Ik kijk om me heen en zie mensen gezellig keuvelend nonchalant hetzelfde doen.Het is werkelijk prachtig weer, koud, zonnig en een strakblauwe lucht. De zon wint aan kracht en er waait een zachte wind die de geur van de lente meeneemt. Dit is de dag van het laatste ultimatum.Wekenlang volgden we de ontwikkelingen die leidden tot deze doemsdag. Discussies met familie, vrienden. Gaat het nu wel gebeuren, gaat het nu niet gebeuren, wàt gaat er dan gebeuren? Probeem is dat we er alleen maar over konden praten, speculeren over beweegredenen, over akties. Er was werkelijk niets dat we konden doen om het tegen te houden. Geen demonstratie, geen standpunten van politieke kopstukken, boze brieven, veto?s… niets haalde iets uit. Hoezo vrije wil….Dit wordt allemaal voor ons besloten. Mijn leven, het leven van mijn familie, vrienden, landgenoten en wereldgenoten wordt bepaald door een paar mensen. En eigenlijk kunnen we het alleen maar machteloos over ons heen laten komen. Zij bepalen dat ik nu hier sta met grote twijfels en angst.Wanneer zie ik mijn man weer? Wordt Israël straks doelwit? Kan hij dan nog weg? Wat gebeurt er met de rest van de familie en onze vrienden?Een kleine groep mensen bepaalt dat een grote groep andere mensen zich moet voorbereiden op het ergste. Zij bepalen dat gasmaskers gecheckt worden, kinderen voorbereid en schuilkelders ingericht. Zij bepalen de prijs van kostbaar water en levensmiddelen die nodig zijn om onduidelijk hoe lang te kunnen overleven. Zij bepalen hoe ons leven er straks uit gaat zien. Raken we gewond, gaan we geliefden begraven, is ons huis straks nog wel waar we het achter moesten laten? Is er straks te eten, is het werk er nog? We hebben daar niets, maar dan ook helemaal niets, tegen in in te brengen. Miljoenen mensen: kinderen, grootouders, ouders, arme mensen, rijke mensen, ze staan allemaal als pionnen op een enorm schaakbord en komen alleen in beweging als er een zet gedaan wordt; de beste zet. Hoezò vrije wil! Die is, onvrijwillig, overgegeven aan een enkeling.