Het uitzoeken van de Arba’a Miniem (de vier soorten) die samen de Loelav vormen, moet met de allergrootste zorgvuldigheid gebeuren. Een set van topkwaliteit is kostbaar, maar mag je na Soekot de vier soorten van de Loelav hergebruiken?
Op markten in Israël en ook in Nederlandse synagoges staan mensen ieder jaar de vier soorten aandachtig te onderzoeken. De Hadasiem (myrte-takjes) en de Arawot (wilgentakken) zijn snel bekeken, maar het uitzoeken van een mooie Loelav (palmtak) en de Etrog (citroen) is een precies werkje. 
Sommige mensen gebruiken zelfs een vergrootglas. In sjoel vergelijken de trotse eigenaars hun loelaviem: wie heeft dit jaar de mooiste Loelav, en wie de fraaiste Etrog?
Maar dan is Soekot voorbij. Wat doen we met de Arba’a Miniem? Het liefste zouden we er nog wat langer plezier van hebben.
 |
 |
 |
 |
Met de twee Arawot zijn we snel klaar. Òf je hebt ze ‘geklapt’1 op Hosjana Raba, òf ze zijn aan het einde van de 8 dagen volkomen verlept. De Hadasiem zijn zeer goed bruikbaar als Besamiem (reukwerk). Je kunt de blaadjes van het takje halen en in een potje stoppen of de takjes helemaal drogen. De aldus verkregen Besamiem gebruik je om aan te ruiken op zaterdagavond, wanneer de Sjabbat uitgaat. Bij Havdala, de ceremonie waarmee Sjabbat wordt beëindigd, wordt altijd aan iets lekkers geroken als troost voor het uitgaan van de Sjabbat.
De Loelav is volgend jaar niet meer bruikbaar voor de mitswa van Arba’a Miniem, met andere woorden: geen enkele van de vier soorten mag opnieuw gebruikt worden. De Loelav droogt wel mooi en kan dan worden gebruikt voor het dak van de Soeka, dat immers gemaakt wordt van natuurlijk materiaal, het Schag, waardoorheen je de hemel nèt moet kunnen zien. Een aantal opgespaarde Loelaviem vormen een prima dak, of tenminste een onderdeel ervan.
Blijft over de Etrog. De Etrog staat ook bekend als ‘sukadevrucht’ – de geconfijte schil wordt fabrieksmatig tot sukade verwerkt en gebruikt in zoewt brood en gebak.
In een ‘Sjemita’ jaar (het volgende is 5768),
