Echte liefde

"Mevrouw, ik wil echte liefde. Of ik daar dan maar even voor wil zorgen." Lea Pagrach geeft advies.

De gewenste partner moet niet alleen aan allerlei kenmerken voldoen, de zoekende wil ook wel erg graag verliefd worden. "Liefde op bestelling" noem ik dat. Een koppelaarster kan veel, maar voorzien of iemand verliefd wordt? Onmogelijk.Het moet maar eens gezegd worden: ik vind dat veel "zoekenden" behoorlijk veeleisend en onredelijk zijn. Niet alleen moet die arme aanstaande partner bijvoorbeeld academisch gevormd zijn, nee, het komt ook voor dat iemand een vijfentwintig jaar jongere partner bestelt: "U begrijpt toch zeker wel dat ik nog vader wil worden!" Ik begrijp alles, maar vertaal dit begrip vervolgens naar "maakbaarheid" en werkbaarheid. Kan ik in mijn bestanden een partner vinden, die kiest voor iemand die zo veel jaren ouder is? Vind ik het dan nog ethisch en moreel verantwoord? Of heb ik niets te vinden en is mijn taak een een partner zien te vinden die aan dat profiel voldoet?Een voorbeeld. Een vrouw van vijftig jaar vindt dat ze er zo jong uitziet en wil "dus" ook een jongere partner hebben. Ik begrijp dat "dus" helemaal niet. Het een heeft toch niets met het ander te maken? Ah, mevrouw heeft altijd jongere mannen en het was nooit een probleem er een te vinden. "Mevrouw, wat doet u dan bij mij?" is dan een logische vraag. Dan blijken die jongere partners wel strelend voor het ego te zijn geweest, maar ook vermoeiend. Want je bent nu eenmaal zo oud als je bent en je kunt niet meer meedoen alsof je tien, vijftien of twintig jaar jonger bent. En dat is niet erg maar gewoon Moeder Natuur. En zeker, er zijn koppels waarvan de vrouw of de man veel jonger is, maar toch is dat meer uitzondering dan regel. Test het zelf: hoeveel stellen ken je die een aanmerkelijk leeftijdsverschil hebben?Ander voorbeeld. Leuke vrouw, goedverzorgd, mooie carrière, uiterst redelijk in haar wensenpakketje, leuk om mee te praten, helemaal niets mis mee. Toch kreeg ik het maar niet voor elkaar, hoe ik ook mijn best deed, zij raakte maar niet "geslaagd". Na vijf ontmoetingen die niet het beoogde resultaat hadden opgeleverd, vroeg ik haar weer eens langs te komen om die ontmoetingen te evalueren en te kijken op welke manier ik haar beter van dienst zou kunnen zijn. In dat gesprek kwam toen naar voren dat ze wel graag een partner wilde maar daar niet van alles voor wilde opgeven. Ze bleek steeds de angst te hebben dat ze afhankelijk zou worden van een man, omdat hij bijvoorbeeld door zijn werk niet makkelijk van woonplaats zou kunnen veranderen. Zij ging er dan van uit dat zij voor de relatie haar baan zou moeten opzeggen, haar spullen moeten inpakken en bijvoorbeeld naar het oosten van het land zou moeten verhuizen.Het bleek dat ze steeds maar één keer met de "geregelde" mannen had afgesproken en er bij de eerste ontmoeting, zoals dat meestal gaat, uitsluitend over koetjes en kalfjes was gesproken. Want een eerste keer iemand ontmoeten is spannend en men is voor die ontmoeting best nerveus. Het is dan veel makkelijker om over algemeenheden te praten en de details nog maar even te laten zitten. Als je na één ontmoeting al afhaakt, hebben jij en de ander niet de kans gekregen elkaar beter te leren kennen. En dan blijven zaken als toekomstplanning, kinderwensen en carrièreverwachtingen onbesproken.De bewuste vrouw besloot op mijn voorstel de volgende man toch minstens drie keer te zien voor zij een beslissing neemt. Tijdens die ontmoetingen moeten zij zich samen verdiepen in elkaars toekomstbeelden en bespreken of die verwachtingen "matchen".Vorige week kreeg ik een e-mail van haar: zij had mijn advies opgevolgd. De man met wie ik haar in contact had gebracht had zij nu al vier keer gezien en als het aan haar lag zouden zij voor altijd met elkaar afspreken!Vorige columns van Lea Pa