Tweede Wereldoorlog en Israëls bestaansrecht ? niks met elkaar te maken

In Europese kringen wordt nogal vaak gezegd of gezinspeeld dat Israël haar bestaansrecht ontleent aan het vreselijke recente verleden in Europa. Voor de gemiddelde Israëli staan die zaken niet met elkaar in verband.

Zowel op deze site als in reacties die ik krijg op mijn artikeltjes lees ik vaak, impliciet of expliciet, dat velen aannemen dat Israël haar bestaansrecht (ook) ontleent aan het feit dat ons volk stelselmatig vernietigd is tijdens de Tweede Wereldoorlog.Een dergelijke gedachtengang, die een koppeling aanbrengt tussen genoemde zaken, is volkomen vreemd aan de gemiddelde Israëlische burger, en wel om een aantal redenen.(Het valt historisch gezien waarschijnlijk niet te ontkennen dat de vergadering van de VN op 29 november 1947 anders zou zijn verlopen als de Holocaust niet had plaatsgevonden, maar die vergadering is al heel lang geleden, en iemand die in de laatste 55 jaar geboren is, denkt niet dat zijn levenswandel te danken is aan een paar tientallen mannen in een vergaderzaal).Ten eerste, statistisch: het overgrote deel van de Israëli?s zijn niet van Europese oorsprong. Alle Sfardische Joden (Marrokko, Irak, Iran, Tunesie etc.), alle Jemenieten, de Zuid- en Noord Amerikanen etc. etc. maken een veel groter deel uit van de bevolking dan de joden die een Europese achtergrond hebben. Bij hen bestaat de oorlog in veel mindere mate als deel van het denkkader, en een verband tussen de oorlog en ons bestaansrecht komt niet in hun gedachten op. (Het opvoeden van de jeugd met een waardig gedenken van de oorlog is een probleem op zich ? voor velen is het nauwelijks vaderlandse geschiedenis)Ten tweede: Als het joodse Volk niet door de eeuwen heen vervolgd zou zijn geweest, had dat volk zich dan niet mogen vestigen in hun historisch erfdeel? Het bouwen van een maatschappij op zieligheid is geen gezonde basis, en overigens: het Zionisme is begonnen ver voor de oorlog.Ten derde: de discussie over het wel of niet rechtmatig bewonen van de Gebieden is een heet hangijzer binnen onze maatschappij, maar er bestaat absoluut geen discussie over die delen van Israël van voor 1967. Echter, objectief gezien is er geen enkel verschil tussen Efrat op de Westoever en Ashdod aan de zee (en zie hier een van de Achilles-hielen van links). Israëls recht op Ashdod wordt door de Arabische wereld even hardnekkig ontkend als haar recht of Efrat, maar elke Israëli begrijpt dat het recht op Ashdod zich niet baseert op hoe wij ons historisch wel of niet handhaafden tusen de Volkeren der Aarde, maar op het eenvoudige recht dat een mens, in de moderne tijd, moet mogen en kunnen wonen waar hij dat wil.Ook de keerzijde van de munt is eender: indien Israël (de Staat of een burger of soldaat) zich immoreel gedraagt, kunnen aantijgingen als "jullie, die zoveel geleden hebben, zouden moeten weten hoe het voelt om?" beter niet geuit worden: moreel gedrag is een menselijke deugd, en is voor ex-vervolgden niet belangrijker dan voor anderen.Dani Evers werd geboren in Amsterdam. Na zijn middelbare school ging hij naar Israël, waar hij o.a. psychologie en computerwetenschappen studeerde. Evers woont met zijn gezin op de Westbank, in de kleine gemeenschap Yakir.