Verrassing in het Hooggerechtshof?

Er bestaat een betreurenswaardig verschil van mening binnen de Israëlische samenleving hoe men tegen de Rechterlijke Macht aankijkt. Theoretisch gezien zouden de rechtbanken zich immers louter met puur juridische zaken bezig moeten houden.

Echter, in toenmende mate, en niet in het minst wegens de houding van het hoofd van het Hooggerechtshof Aharon Barak, is de laatste paar jaar de term "juridisch activisme" publiek terrein geworden. Barak zei: "alles is berechtbaar" ? dus ook wat in feite waarden en normen aangaat, of zaken waar persoonlijke meningen of religieuze overwegingen de gang van zaken beslissen. Zo hebben wij de laatste jaren vele beslissingen te verduren gekregen waar grote delen van de bevolking zich absoluut niet in kan vinden, en die volgens velen niet de zaak van de rechterlijke macht zijn. Zo ver gaat dit activisme van het Hooggerechtshof, dat in een bepaald geval een wet die democratisch was aangenomen in de (gekozen) Knesset als "onwettelijk" werd verklaard door een paar (aangestelde) heren + dame. Ook de gang van zaken wat betreft het benoemen van de rechters is niet vrij van "activisme": het is geen democratische, van te voren vastgestelde procedure: de rechters zelf benoemen hun mede-rechters / opvolgers, en de vriendjespolitiek is ten ene male onvermijdbaar. Tekenend moge zijn de bepalingen dat tussen de rechters van de hoogste instantie zich moeten bevinden: een vrouw, een dati, en een Sfardi. En meteen is daar, niet officieel maar defacto, aan toegevoegd: "maximaal een"; de andere acht zijn dus seculiere, Ashkenazische mannen. En, hoe toevallig, voor de overgrote meerderheid politiek links.Ik ben geen arts, en mocht ik een verhaal over een zieke horen, heb ik geen idee of een dokter zou beslissen deze patiënt op te nemen in een ziekenhuis of niet. Ook ben ik geen electrici&eumln, en als ik hoor van een geval van electriciteit-uitval zou ik zeker geen wijs woord kunnen zeggen of de vakman zal beslissen alleen een draadje te verwisselen, of de hele installatie te vernieuwen.Daartegenover staat dat, hoewel ik geen jurist ben, ik nu al weet wat een uitspraak van aanstaande dinsdag gaat worden. Dinsdag wordt er beslist of er wel of niet rechtskracht toe zal worden gekend aan de beslissing van de verkiezingscommissie om de Arabische fungerende Knessetleden, Bahsara en Tibi te diskwalificeren. (De redenen voor deze diskwalificatie zijn o.a. de openlijke steun die zij betuigden aan terreurdaden tegen Israël.) Ook zal het hoogste juridische lichaam van Israël beslissen of de rechtse activist Baruch Marzel wel of niet kandidaat mag zijn voor een partij. Genoemde commissie heeft hem niet gediskwalificeerd. De eerste beslissing moet automatisch rechtskracht toegekend krijgen van het Hooggerechtshof, en tegen de tweede beslissing is hoger beroep aangetekend. Hoewel ik dus, als gezegd, geen enkele opleiding heb in de rechten, is het nu al duidelijk dat de uitspraak in beide gevallen niet overeenkostig de commissie zal zijn.Vergis ik me? Ik hoop het maar.Dani Evers werd geboren in Amsterdam. Na zijn middelbare school ging hij naar Israël, waar hij o.a. psychologie en compuerwetenschappen studeerde. Evers woont met zijn gezin op de Westbank, in de kleine gemeenschap Yakir.