‘Leonard Cohen: I’m your man’ is een eerbetoon aan de man die velen op een andere, wellicht intensere manier, naar muziek heeft laten kijken. Een recensie.
In deze bijna twee uur durende film worden grootse nummers van Cohen vertolkt door mensen als Rufus Wainwright, Martha Wainwright, Nick Cave en Cohens voormalige achtergrondzangeressen Perla Batalla and Julie Christensen. Sinds de Joods/Canadese zanger, poëet, schrijver en icoon Leonard Cohen in 1967 in Amerika bekendheid kreeg, zijn er al tientallen portretten over de man gemaakt. Al in de jaren vijftig was hij de hoofdpersoon van een documentaire en nu, meer dan een halve eeuw later, opnieuw. In Leonard Cohen; I’m your man vertelt Cohen over zijn leven, zijn carrière, zijn liefde voor muziek en poëzie. Maar niet alleen Cohen zelf komt aan het woord. Grootheden als Bono, The Edge (U2), Rufus Wainwright en Nick Cave doen ook hun zegje over deze veebetekenende legende. Een schitterend document.
Leonard Cohen werd op 21 september 1934 in Montreal (Canada) geboren in een Joodse middenklasse familie in Montreal Als tiener leerde hij gitaar spelen en formeerde hij een country/folkgroep genaamd the Buckskin Boys. Hij studeerde letteren aan de McGill University met als doel dichter te worden en debuteerde in 1956 met Let Us Compare Mythologies. In 1961 al was hij in Canadese poëziekringen een bekende naam.
Het huldeconcert ‘Came so far for beauty’ dat in januari 2005 in Sydney werd gehouden ter ere van Cohen, is het uitgangspunt voor dit eerbetoon aan Leonard Cohen in de film. Martha en Rufus Wainwright, Teddy Thompson, Nick Cave, Kate en Anna McGariggle, Beth Orton, Antony, Jarvis Cocker, The Handsome Family, Perla Batalla en Julie Christensen, brachten daar op hun eigen manier enkele uitvoeringen van zijn songs ten gehore. Tussen de beelden van hun optredens zitten schitterende interviewfragmenten met Cohen, uitstekend gesneden aan de thema’s van de nummers die de muzikanten voordragen. Wordt er in het interview over Janis Joplin gesproken, direct brengt de geweldige aan zijn nasale stemgeluid te herkennen Rufus Wrainwright, het lied Chelsea Hotel ten gehore dat het verhaal vertelt van de kortstondige romance van Cohen en Joplin in het beroemde Chelsea Hotel.
De film was echter niet de film geweest die hij is, als de interviewer zich niet totaal had weggecijferd in de montage en Cohen zich niet als meesterverteller had laten zien. Hij lijkt ieder woord zorgvuldig te kiezen. Schrijnende opmerkingen als “Ik heb een reputatie van een vrouwenversierder, maar waarom heb ik dan al die tienduizend nachten alleen in bed gelegen?” maken de film tot een uiterst emotioneel en diep portret van de charismatische zanger.
Het religieuze had Cohen altijd al in zich. Hij vertelt hoe hij, zittend in de synagoge, voor het eerst de schoonheid van poëzie ontdekt. Veel later, in 1994 woonde Cohen in The Mount Baldy Zen Centrum in Californië en werd hij monnik, maar al in 1999 vertrok hij na een gevoel dat er wraak op hem werd genomen voor de Tweede Wereldoorlog door de Duitse hoofdmonnik en de Japanse leermeester. In 2001 kwam hij terug om het nog eens te proberen en daar raakte hij innig bevriend met zenmeester Roshi die “echt geïnteresseerd was in hoe het met me ging,- of hij was het juist niet”. Het is een van de cryptische uitspraken die Cohen in de documentaire doet. Hij schoor zijn hoofd kaal en ging voor vijf jaar in retraite in het klooster. Hij vertelt hoe hij in het leven nooit ergens spijt van heeft, noch ergens erg mee ingenomen. Eerlijk en tragisch tegelijk.
Maar niet alleen Cohen zelf lijkt de woorden meester. Korte fragmenten uit het interview met Bono deden ondergetekende een traantje wegpinken. “Cohen&rdqu
