Machteloosheid

Ronit Ilsar stuurt ons regelmatig een persoonlijke impressie van het dagelijks leven in Israël.

Gelukkig moet een buurvrouw van me dezelfde kant op en kan ik meerijden. Voor het laatste stuk krijg ik ook een lift, en zo kom ik toch op tijd op mijn werk.Op de terugweg wacht ik op de bus. Hij is te laat en ik begin al kwaad te worden, want ik moet ruim een half uur staan wachten in de hitte. Als de bus dan eindelijk komt word ik bij het instappen begroet door een meereizende bewaker. In de bus staat de radio aan. Zo hoor ik dat er een aanslag is geweest. Gelukkig is de bus vrij leeg zodat ik vooraan kan zitten om naar de radio te luisteren.Ik ben verbaasd als ik hoor dat er een bomaanslag op een bus in Tel-Aviv gepleegd is. Waarom? Woensdag had er een aanslag op een bus in Wadi Ara moeten plaatsvinden, bij Umm el Fahm, maar de politie heeft die weten te voorkomen. Een politieagent heeft zijn dapperheid met zijn leven moeten betalen. Donderdag waren het leger en de politie in het noorden in verhoogde staat van paraatheid; de bus was later dan normaal door de wegversperringen en uit veiligheidsoogpunt reisde een bewaker mee.Bij het horen van het nieuws overspelde me een gevoel van machteloosheid. Hoe goed de bewaking ook is, het is nooit genoeg. Daar komt bij dat ik geen andere keus heb dan de bus om mee te reizen, en je weet nooit waar de volgende aanslag zal worden gepleegd. Er gaat toch altijd een gedachte door je heen van "gelukkig was het in Tel-Aviv, en niet hier". Ik weet het: het is een lugubere gedachte, maar zo overleef je, het is een vorm van zelfbescherming, want anders kun je niet leven in een land waar regelmatig aanslagen worden gepleegd. Hoe vaak heb ik niet in de autobus moeten horen dat er weer ergens een aanslag is gepleegd. Zelfs het bericht van de aanslagen van 11/9 in Amerika heb ik in eerste instantie gehoord in de autobus.Ik word zo moedeloos bij de gedachte dat vrede er voorlopig niet in zit, en zeker niet met deze regering.Wat heeft de belegering van Arafat voor zin? Het is niet de eerste keer, en heeft het de vorige keer geholpen? Nee dus. Volgens mij is de enige oplossing een duidelijke grens, een elektronisch hek, waardoor de Palestijnen hun eigen staat kunnen krijgen. Dan kunnen wij ònze staat verdedigen zonder afhankelijk te zijn van de buitenlandse opinie. Het is nu eenmaal legaal om een land vanuit de internationaal erkende grenzen te bewaken.Sinds Israël zich uit Libanon heeft teruggetrokken is het ook min of meer rustig aan de noordgrens. Vor mij is dat een bewijs dat het dus wèl kan.Maar ondertussen gaat deze regering op de oude voet verder, en dat wil dus zeggen dat het bloedvergieten zal nog wel even door gaan.Dat is de realiteit, helaas.En de mensen hier moeten maar hopen dat ze niet het slachtoffer worden van een aanslag. Het is een lugubere gedachte die iedereen, en dus ook mij, raakt.