Afl. 13: Over en uit
In deze column neemt Simon Soesan afscheid van Joods.nl en bespreekt hij nog eenmaal de makkies en makken van zijn geliefde thuisland. Gelukkig duurt het wachten op zijn nieuwe bundel niet lang meer: in maart verschijnt ‘Patatje Vrede’!
Israël is geen makkie dezer dagen. Iedereen is zich bewust van alle schandalen die, als paddestoelen na regen, de kop op steken.
Dachten we dat we alles al hadden gezien en gehoord, bleek verleden week dat onze president het verschil niet ziet tussen de aanklacht tegen hem persoonlijk en het feit dat hij ook president van Israël is. Niet dat de aanklacht hem al schuldig maakt, maar deze kan niet door het instituut dat republiek heet getolereerd worden.
Onze president hield een speech van meer dan vijftig minuten. In deze toespraak beschuldigde onze president, en niet de burger, Katsav, onze politie, onze rechtspraak, onze media en onze politici van een complot tegen hem om de president zwart te maken. Een pracht speech voor iemand die net door de rechtbank is vrijgesproken. Een bizarre toespraak voor iemand die vanaf deze week in staat van beschuldiging is gesteld op verdenking van ongewenste intimiteiten, aanranding, verkrachting, fraude en nog een paar kleinigheden die in de komende dagen duidelijk zullen worden.
Net toen we daarvan probeerden bij te komen was er een bekende rabbijn die, samen met zijn zoon en nog een kennis, zijn dochter vanaf haar achtste jaar verkrachtte.
“Ze verleidde ons”, was zijn argument.
Hoewel de politie geschokt meedeelde dit nog nooit te hebben meegemaakt, eiste het rabbinaal gerecht van de rechtbank dat zij zich er niet mee moest bemoeien.
Maar terug naar het presidentschap.
Toen Ben Goerion eind jaren veertig besloot dat we iemand als eerste burger boven het politieke leven moesten hebben staan en het presidentschap voor ons uitvond, doelde hij op Chaim Weizman en later ook op Albert Einstein. Gedurende de jaren werden daarvoor steeds burgers uitgekozen die uitblonken op het gebied van de wetenschap of in het dagelijks leven.
Uiteraard werd dit instituut in latere jaren ook beïnvloed door onze politici.
En nu loopt er toevallig in ons politieke leven een probleem rond dat Shimon Peres heet. Deze man, die zijn leven aan onze staat heeft gewijd, heeft als politicus tot nog toe weinig succes gehad om gekozen te worden voor de betere baantjes. Twintig jaar geleden had hij al een vaste plek in het bestuur van onze Arbeiderspartij en hoefde hij niet gekozen te worden. Shimon hoort er gewoon bij. Tweemaal is hij premier geweest, maar niet dankzij verkiezingen, zoals u zich waarschijnlijk nog wel kunt herinneren.
Tweemaal heeft hij geprobeerd om tot president gekozen te worden en ook dat mislukte. De mop doet zelfs de ronde dat als hij tegen zichzelf zou moeten uitkomen tijdens verkiezingen, hij weer zou verliezen.
Onze huidige premier wil Peres nu echter wel als president hebben. Normaal wordt deze functie gekozen in een geheime verkiezing in ons parlement, de Knesset. Maar omdat je dan geen controle hebt over wie wat stemt, besloot Olmert ‘even de wet te wijzigen’. In minder dan een dag werd de wet veranderd en nu moet men in het openbaar stemmen, in de hoop dat geen gotspeponem het in zijn hoofd zal halen om Peres, 85 jaar oud, niet voor de komende zeven jaar als president van Israël te kiezen.
Waarom?
Daarom!
Zoals ik al zei: het is geen makkie om hier te leven. Maar het is ook geen makke. Ik hou van dit land en zou nergens anders willen wonen.
In de laatste vijf jaar heb ik het voorrecht gehad om in diverse Joodse media voor u te mogen schrijven over het wel en wee van mijn gezin en vrienden in het mooiste land ter wereld. Jammer dat het hier stopt, maar het was mij een gr
