Wat staat als een huis?

Op 11 september veranderde het leven van Maurice Meijer ingrijpend. Hij hakte toen eindelijk de knoop door!

Op die dag besloot ik mijn huis te gaan verhuren, ik kreeg namelijk een aanbod dat ik niet af kon slaan. Ten eerste kon ik mij aanzienlijk verbeteren: van een prettige, gewilde buurt kon ik namelijk naar een absolute A-1 locatie verhuizen. Bovendien zou er voortaan voor mij gekookt, gewassen en gestreken worden. Desondanks vond ik het nog moeilijk om de knoop door te hakken. Ik ben namelijk zeer gehecht aan de uit diverse erfenissen samengestelde uitdragerij die mijn interieur heet. Mijn huis is een levend monument ter nagedachtenis aan al deze lieve ooms en tantes en ooms en tantes van vrienden en bekenden. Aan één persoon heb ik thuis zelfs een heuse Bibliotheek gewijd.Menig vrouwspersoon is, voor zover ik ze in mijn appartement heb kunnen lokken, naar ik vrees afgeknapt op mijn vrijgevochten manier van wonen; de Waterlooplein-look is al jaren uit. Nooit geweten dat Jan des Bouvrie als Afrodisium kan werken. Maar ja, de staat van je huis schijnt ook iets te zeggen over de orde in je bovenkamer.Vanaf dinsdag de elfde echter, heb ik over aandacht (overigens vooral van jonge studentes) niet te klagen! Constant word ik door lieve meisjes gebeld of ik ze alsjeblieft onderdak wil verlenen. Sommigen beweren bevriend met me te zijn of dat te willen worden, ook familieleden hebben zich bij me gemeld. Opeens is men bereid mijn rattenhol, op voorwaarden van een door mij opgetekend wurgcontract, te bewonen. De wereld is zo verschrikkelijk hypocriet!Natuurlijk is de beslissing om te verhuizen niet van de ene op de andere dag gevallen, feitelijk was ik al bijna nooit meer thuis. Maar sinds dinsdag de elfde klagen mijn vrienden en familie opeens openlijk dat ik hen verwaarloos. Uit het oog uit het hart heb ik ze op George W. Bush toon laten weten. Niets is tenslotte zeker in het leven, de ene minuut ben je aan het dansen, werken, heb je een huis, een echtgenoot en de volgende minuut is het weg. Vriendschap is evenmin vanzelfsprekend: voor je het weet vertoont hij scheurtjes, als een verlaten, verwaarloosd huis. De komende weken heb ik wat renovatiewerk gepland.