De weg kwijt!

Soms snap ik er niets meer van. Zoeken mensen een liefdes/levenspartner of zijn ze op zoek naar een kopie van zichzelf. Naar een persoon die het bijvoorbeeld ook heel hoog (en wat is dan hoog) geschopt heeft op de maatschappelijke ladder. Naar iemand die van precies dezelfde muziek houdt, exact dezelfde vakantielanden bezoekt en net zoveel op de bank heeft staan?

Foto: Jaime HaleguaVaak vragen we ons af waar we mee bezig zijn in dit roerige wereldje van Joodse singles. Van veeleisende, pretentieuze, soms zichzelf geweldig vindende partnerzoekenden. Die enerzijds dolgraag een levenspartner willen en zich daarom laten inschrijven. Maar anderzijds ons het werken en kennis laten maken onmogelijk maken. En dan praat ik echt over intelligente mensen die hoog scoren op de arbeidsmarkt. Snappen ze dan niet dat we de perfecte match niet kunnen bestellen? Dat we ons uiterste best doen om partnerwensen zoveel mogelijk op elkaar aan te laten sluiten maar dat je soms ook gewoon eens ?blanco? een ontmoeting in kunt gaan. Omdat je daar nooit slechter van wordt?Moeders creditcardHet leuke van het leven is dat je naarmate je ouder wordt leert relativeren. Andere waarden en normen gaat hanteren en de betrekkelijkheid leert zien van alles wat er om je heen gebeurt. Dat je je veel minder druk maakt om zaken waar je tien jaar geleden voor uit je dak was gegaan. Niemand had mij tien jaar geleden kunnen vertellen dat mijn beide kinderen nu zo onafhankelijk zijn dat ze keuzes maken waar ik verbijsterd door ben. In mijn ogen enge dingen willen doen zoals met een rugzak en een creditcard (de mijne dan) op stap gaan naar een ver land om daar een paar maanden te gaan backpacken. Die plannen had ik beslist niet op hun leeftijd. Zes weken Israël met Haboniem was voor mij al een ervaring die gepaard ging met de nodige heimwee, hangend in de appelboom waar we in alle vroegte ?s morgens al in gejaagd werden. Groot avontuur vond ik dat. Onder begeleiding dan wel te verstaan.Verstand komt met de jaren??Vroeger (ik praat over 25 jaar geleden) was het de normaalste zaak van de wereld om na school en studie te trouwen en kinderen te krijgen. Terwijl men nu vooral bezig lijkt met carrière maken en vergeet dat de biologische klok verder tikt. Mannen en vrouwen gelijk, ook in dat opzicht, behalve dat bij vrouwen met het ouder worden de houdbaarheidsdatum van de vruchtbaarheid snel wordt overschreden. De leeftijdscategorie 35 tot en met 45 is bij Jingles dan ook het best vertegenwoordigd. Jongere mensen ook, en het leuke daarvan is dat je tijdens het kennismakingsgesprek een veel realistischer beeld en verwachtingspatroon krijgt voorgeschoteld dan van die gesettelde 30-ers die het zo geweldig gemaakt hebben. En daarom bijvoorbeeld beslist niet voorgesteld wensen te worden aan een vrouw/man die niet beschikt over net zo een topbaan, net zo een dure auto en dikke portemonnee. Ik blijf me verbazen over de arrogante toon waarop ons de les soms wordt gelezen. Alsof wij in de klas zitten en de client ervoor staat. En ons wel eens even vertelt wat we verkeerd doen.Woef!Dat wij de perfecte partner niet in onze bestanden hebben kan iedereen zich bedenken. Hoewel we regelmatig met onze neuzen op de feiten worden gedrukt. Carrière gemaakt hebben betekent namelijk meestal dat we wel met een intelligent persoon te maken hebben. Op werkterrein dan. Want in de relationele sfeer blijken dat vaak de kneuzen. De mensen die zich afvragen waarom ze alleen zijn. Maar kennelijk niet voldoende IQ hebben om te begrijpen dat juist door hun manier van presenteren en communiceren het aangaan van een relatie onmogelijk blijkt. Want als cliënten tegen ons onsympathiek zijn, en dat gaat soms heel ver, tot afblaffen aan toe, hoe zullen ze zich dan gaan gedragen wanneer ze in contact komen met iemand die misschien het wat minder ver heeft geschopt. Maar wel bijzonder aardig is…Stichting Jingles wil graag voor Joodse singles die reële wensen hebben