Het Hatikwa heeft geklonken in het olympisch stadion van Munchen.

Afgelopen zaterdag in het olympisch stadion van Munchen klonk het Hatikwa en werd de Israëlische vlag gehesen ter ere van de nieuw Europees kampioen poolstokhoogspringen Alex Averbuch. Alex heeft hiermee een hoogtepunt in de Israëlische sport bereikt. Nog nooit eerder hebben we een kampioen gehad in deze tak van sport.

Dit is echter niet het hele verhaal. 30 jaar geleden kwamen bij de olympische spelen van Munchen 11 Israëlische sportlieden om bij een aanslag van Palestijnse terroristen. En juist in datzelfde stadion laten we, dankzij Alex, na 30 jaar zien dat Israël zich niet laat wegvagen door terreur. De dag erna werd een herdenkingscermonie gehouden voor deze 11 sportlieden, op de plek waar de aanslag zich destijds afspeelde, 500 meter van het stadion.Esther Roth was aanwezig in het publiek. Zij was op het gebied van hordelopen en sprinten een van de topsporters van ´72 en zou in de halve finale deelnemen. Door de aanslag, waar ook haar trainer vermoord is, heeft ze het hoogtepunt van haar sportcarriere voobij zien gaan. Zij was erg geëmotioneerd tijdens de wedstrijd en na het behaalde resultaat zei ze dat het voor haar een sportprestatie is om trots op te zijn. "Eindelijk zijn we in Munchen niet weggevaagd. Wij zijn een volk die overleeft en Alex heeft hier laten zien, met heel veel emoties, dat we leven."Ilana Schapira (haar man was ook bij de aanslag vermoord) zegt: "voor mij was het hoogtepunt de uitreiking van de medailles. Toen Alex op het podium stond met een Israëlische vlag over zijn schouders geslagen en het Hatikwa gespeeld werd, dat was voor mij het moment."Voor Alex was het ook een groot moment. Het afgelopen jaar zijn zijn vader, na een langdurig ziekbed, en zijn schoonvader overleden. Een zwaar jaar dus voor hem. Zijn voorbereidingen voor de spelen zijn hierdoor danig beïnvloed, in de winter heeft hij nauwelijks getraind.Alex is 5 jaar geleden naar Israël gekomen. Hij komt oorspronkelijk uit Oekraïne. Van oorsprong deed hij mee aan de tienkamp maar hij is overgestapt op poolstokhoogspringen vanwege het talent dat hij daarvoor heeft. Sinds zijn aliya vertegenwoordigt hij Israël op internationale competities. Het aanpassen aan de Israëlische maatschappij gaat hem niet makkelijk af. Hij is een eenling, werkt en traint hard en heeft enorm veel zelfdicipline. Hij spreekt nog altijd slecht Ivrieth en ook zijn Engels is niet goed. Dit heeft mede te maken met het feit dat hij in de zomer in het buitenland traint vanwege de hitte in Israël. Het afgelopen jaar trainde hij in Nederland.Voor zijn prestatie van dit weekend heeft geen van de belangrijke politici hem gebeld om hem te vragen hoe het met hem gaat. Sinds zijn prestatie staat de telefoon rood gloeiend. Inmiddels hebben de minister van sport, de minister van buitenlandse zaken, de minister president en de president hem allemaal gefeliciteerd. Ook voor hun speelde de plaats Munchen een grote rol, zijn overwinning werd gezien als een overwinning op terreur.Atletiek is een tak van sport waar in Israël niet in geïnversteerd wordt. Alex leeft in een klein huurhuisje en aangezien hij zijn trainingen als werk ziet heeft hij nauwelijks een inkomen. Het water was bij hem afgesloten voordat hij aan deze competitie meedeed, vanwege een schuld van 3000 shekel aan de stad Tel-Aviv. Een zakenman heeft deze schuld voor hem betaald. Ondanks al deze problemen is hij er trots op dat hij dit geschenk aan het Israëlische volk heeft kunnen geven. Een zionist van de eerste orde.Alex heeft nog 3 wensen voor de toekomst:over een hoogte van 6 meter springeneen olympische medaille behalenhet wereldrecord brekenVerder wil hij als hij eenmaal stopt als topsporter trainer worden en deze tak van atletiek verder opbouwen in Israël. Een niet makkelijk te realiseren doel. Maar hij staat bekend als keiharde werker dus geloof ik dat hij ook hierin zal slagen.Dit stuk is gebaseerd op feiten uit verschillende artikelen die in enke