Over choppes en ruzies

Koppelaarster Lea Pagrach-van Coeverden over geslaagde en minder geslaagde matches. Haar derde column.

Mensen proberen steeds weer te sleutelen aan mijn werkprocedure. Maar ik ben een ouderwetse koppelaarster, ik geloof niet in computerbemiddeling. Iedereen die zich in wil laten schrijven wil ik eerst gezien hebben en uitgebreid met hem of haar gesproken hebben. Want dan kan ik me pas een beeld vormen van wie iemand is, hoe iemand in het leven staat en wat voor partner daar dan het beste bij zou passen. Al is ook een persoonlijk gesprek geen garantie voor het vinden van een levenspartner.De wonderen zijn de wereld nog niet uit. ?Mijn vriendin heeft mij naar jou toegestuurd, zij vindt dat het hoog tijd wordt dat ik eens actief op zoek ga naar een levenspartner. Het zal wel niet lukken hoor, ik ben al zo lang alleen. Een man moet wel heel wat in zijn mars hebben om het met mij te kunnen uithouden…?Over zelfkennis gesproken. Tijdens het gesprek bleek dat zij gewoon een gezellige levenspartner zocht, een maatje die net als zij het alleen zijn beu was en graag samen met haar het leven wilde delen. Het zal wel beroepsdeformatie zijn maar al tijdens zo?n intake kan ik het niet laten om in gedachten de bestanden door te bladeren en een voorstel te bedenken. Ook bij deze vrouw deed ik dat en ik wist bijna zeker dat ik iemand voor haar zou hebben.Ik moet het idee altijd even laten bezinken. Ik kan het wel een goed voorstel vinden en het kan ook op papier kloppen, maar dat betekent niet automatisch dat het dan ook een goede match is. Maar na een aantal dagen besloot ik toch dat in ieder geval een ontmoeting geen kwaad zou kunnen, een gezellige avond heb je al snel. Ze stemden beiden in met het voorstel en ik wisselde namen en telefoonnummers uit. En dan houdt het voor mij even op tot ik een telefoontje krijg na de eerste ontmoeting. En deze lieve vrouw, die al zo lang alleen was, belde mij en was meer dan enthousiast. Deze man zou wel eens haar "prins op het witte paard" kunnen zijn! En zij leefden nog lang en gelukkig, een jaar later kreeg ik hun trouwkaart!Hetzelfde gevoel kreeg ik bij een cliënt die een fijne levenspartner zocht en reëel was in zijn wensen. Ja hoor, daar had ik wel iemand voor. Ik presenteerde het voorstel, ze stemden beiden in en ik volgde weer de gebruikelijke procedure van uitwisseling van namen en telefoonnummers. Zij hebben elkaar nimmer ontmoet, zij kregen tijdens hun eerste telefoongesprek al ruzie…Eerdere columns van Lea Pagrach-van Coeverden vindt u in de rubriek Samenleving en identiteit.Up-two-date, joods relatiebemiddelingsbureau