Deze ingezonden brief ontvingen wij van de Nederlandse Yuval.
Yuval woont in Nahal Oz, 13 kilometer ten zuiden van Sderot, een kibboets in Israël. De kibboets ligt dicht bij de Gazastrook aan de weg naar Beër Sjeva.
Donderdag 13 mei, Yuval schrijft:
Ben je dan niet bang? Nee. Ik huil niet omdat ik bang ben. Kom je terug naar Nederland? Nee. Geen haar op mij hoofd die daar aan denkt. Maar je huilt! Ja, maar ik huil niet omdat ik bang ben. Ik huil omdat mijn land in brand staat. Omdat er zoveel verliezen zijn. Omdat mijn kinderen een oorlog moeten ervaren. Ik huil omdat ik al een paar nachten niet geslapen heb. Mijn hoofd bonkt aan alle kanten. Ik kan kan alle informatie niet meer verwerken.
Ik huil omdat de druk zo groot is en het geluid van raketten door merg en been gaat. Ik huil omdat ik al een paar dagen 24/7 alert ben. En ik huil omdat ik gisteren het hek van de kibbutz passeerde om naar een plek te gaan waar het rustig is.
Maar ik huil ook omdat ik zo van dit land hou. Trots ben op onze soldaten. Op al die mensen die hun huizen open stellen. Op het vermogen om alle verschillen die we hebben aan de kant te zetten. Op mijn kinderen die zo veerkrachtig en sterk zijn.
“En ek weet die toekoms is onseker En die donker is digby En ek weet ons wag n lang reis Reg deur die woestyn” (Stef Bos)
Maar dit land is mijn land. Dit volk is mijn volk. Ik ga hier nooit meer weg. Zo thuis als hier heb ik mij nog nooit gevoeld. En ook daarom huil ik.
Am Yisrael Chai.
Ontvang gratis onze nieuwsbrieven!
