Door Hans knoop

Laat ik beginnen met een advies aan de lezer van mijn columns. Zij die er niet tegen kunnen te worden aangetast in hun rotsvast vertrouwen dat Medienat Yisraeel per definitie in alles gelijk heeft doen er verstandig aan mijn columns ongelezen te laten.

Ik vind namelijk helemaal niet dat Israel per definitie gelijk heeft. Ik vind slechts dat Israel recht heeft op een veilig bestaan binnen internationaal erkende grenzen en dat het zelfs na 62 jaar nog vrijwel dagelijks met de ondergang wordt bedreigd. Er is geen enkele staat ter wereld die zo lang dagelijks waakzaam heeft moeten zijn om niet te worden vernietigd. Akkoord: er zijn meer staten waarvan buurlanden vinden dat die er niet zouden moeten zijn. Maar in hun fysieke bestaan worden zij niet bedreigd. Taiwan wordt niet bedreigd door China en evenmin leven de inwoners van Seoul in angst dat Noord- Korea er ooit zal binnen vallen. Hoe anders is dat in het Midden- Oosten waar Hezbollah, Hamas en Iran vrijwel dagelijks de zionistische Apocalyps van de toren brullen.

Dat Israel aan die Apocalyps niet echt wenst mee te werken kan men de joden aldaar toch niet echt euvel duiden en dat het in de bescherming van zijn burgers soms tot onorthodoxe methoden overgaat evenmin.

Maar betekent dit dat er op de wijze waarop Israel crisis- management bedrijft geen aanmerkingen mogen worden gemaakt? In het geheel niet. Naar mijn vaste overtuiging (na bijna 45 jaar als journalist met Israel gepreoccupeerd te zijn) maakt Israel vele en vaak stupide fouten.

In het verleden placht wijlen minister van buitenlandse zaken Abba Eban altijd te zeggen dat de Palestijnen en Arabieren nooit een gelegenheid missen om een gelegenheid te missen.

Inmiddels lijken de rollen omgekeerd. Israel heeft thans twee potentiële vredespartners die het volstrekt in de kou laat staan. Bij herhaling heeft de Syrische president Assad in statements laten weten bereid te zijn vrede met Israel te sluiten (inclusief volledige betrekkingen) op voorwaarde dat de Golan- hoogvlakte aan Damascus wordt overgedragen.

Op basis van resolutie 242 en 338 van de Veiligheidsraad (door Israel geaccepteerd) zou Israel thans binnen een dag vrede met Syrië kunnen realiseren. De idee van volledige terugtrekking op de Golan is door alle voorgangers van Bibi al geaccepteerd. Waarom Israel thans die kans niet benut is onbegrijpelijk. Door vrede met Syrie te sluiten zouden immers impliciet ook Hezbollah en Iran aanzienlijk worden verzwakt.

Dezelfde vraag kan men stellen vis a vis de PA. Waarom kondigt Israel geen volledige stopzetting van het (door de gehele wereld veroordeelde) nederzettingenbeleid af en maakt het een deal met Abbas? Er is geen enkel excuus meer voor Israel te bedenken om geen zaken met Abbas te doen. De PA heeft een ferme greep op de Westoever en kans gezien (door versterking van de politie en veiligheidsdiensten) het terrorisme vrijwel geheel te beteugelen. Aan alle voorwaarden om op basis van eerdere akkoorden (Routeplan voor vrede) over een tweestaten- oplossing te onderhandelen is dus door Ramallah voldaan. Israel verkiest het echter zowel Abbas als zijn beste bondgenoten de gordijnen in te jagen.

Wat mij zo mogelijk nog meer ergert dan het feit dat Israel de vredeskansen onbenut laat, is de vaak onwaarachtige en arrogante houding van het land op terechte kritiek.

Kritiek wordt een op een gelijk gesteld aan antisemitisme en als de kritiek van joden komt dat lijden die allen aan Judische Selbsthass.

Toen Richard Goldstone (een van de grootste juristen ter wereld) de onderzoekscommissie naar de Gaza- oorlog ging leiden wist ik op voorhand wat hem te wachten stond.

Laat ik het duidelijk zeggen: Israel heeft een zeer ernstige beoordelingsfout gemaakt door de Goldstone- commissie te boycotten en zelfs actief tegen te werken. Door geen gebruik te maken van het recht op wederhoor kon het rapport niet anders dan onevenwichtig worden. Door dat aan Goldstone te verwijten is de wereld op zijn kop zetten.

Ik heb de moeite genomen om het gehele 575 pagina’s dikke rapport te lezen en mijn conclusie is dat er- gegeven Israel’s houding van non- coöperatie en daar waar mogelijk zelfs tegenwerking- een alleszins fatsoenlijk stuk door de commissie is geproduceerd.

De commissie zet veel vraagtekens bij Israel’s optreden (niet bij de oorlog zelf) en Israel heeft verzuimd die vraagtekens weg te halen door arrogant te roepen dat het aan niets en niemand boodschap heeft. Het probleem is dat het dit wel heeft en dat het daarvan pas doordrongen raakte toen het rapport al uit was.

Ultiem kunnen Israëlische militairen en politici voor het internationaal strafhof in Den Haag worden gedaagd. Ook als dankzij een veto van de VS de Veiligheidsraad daartoe niet besluit. In individuele gevallen kunnen immers altijd mensen voor oorlogsmisdaden in Den Haag terecht staan. Daarvoor is geen goedkeuring van de Veiligheidsraad vereist.

De enige manier om daaraan te ontkomen is als - conform de aanbeveling van Goldstone - Israel en Hamas een zelf een aantal cases grondig onderzoeken en gaan berechten.

Een dergelijk onderzoek (naar een deel van de cases) wordt thans verricht door IDF zelf. Het is de vraag of Goldstone het voldoende vindt als de slager zijn eigen vlees keurt, maar inmiddels is wel komen vast te staan dat in een aantal gevallen plaatsvervangende schaamte zich van de Israëlische stafchef meester heeft gemaakt.

“ We onderzoeken een aantal zaken en we worden van de uitkomsten verre van opgewekt! “, aldus liet generaal Asjkenazy aan de media weten.

De verwijten aan het adres van Goldstone gemaakt (ze hadden meer weg van karaktermoord) blijken dus veelal onterecht. Goldstone (wiens dochter in Israel woonde en die zichzelf een zionist noemt) is door Israel onrecht aangedaan en Medienat Yisrael heeft met zijn arrogante Pavlov- reactie in feite in de eigen voet geschoten.

Akkoord, U zult roepen dat hij zijn opdracht van de Mensenrechtencommissie van de VN heeft gehad waarin landen als Saoedi-Arabië en Libië zitten die op voorhand uit waren op een Israëlische veroordeling. Dat is juist! Daarom hebben anderen die voor Goldstone gevraagd werden de opdracht niet willen aanvaarden. Toen men bij Goldstone kwam heeft hij als voorwaarde gesteld dat hij ook eventuele door Hamas gepleegde misdaden wilde onderzoeken en dat zijn rapport integraal diende te worden aanvaard of verworpen.

In het Goldstone- rapport staat zonder enig voorbehoud (of vraagteken) dat Hamas door de beschietingen op Sderot zich schuldig heeft gemaakt aan oorlogsmisdaden. Het beschieten van burgerdoelen door Hamas (hetgeen de oorlog heeft uitgelokt) wordt een “oorlogsmisdaad “ genoemd en NIET zoals de Arabische staten plachten te roepen “ een legitieme vorm van verzet tegen de Israëlische bezetter “.

Toen Goldstone zijn rapport aanbood was het dus voor de Mensenrechtencommissie een zaak van “ take it or leave it!”. Men besloot tot het eerste en dat impliceert dat Goldstone erin is geslaagd zijn rapport ook door de strot van landen als Libië en Saoedi-Arabië te drukken. Dat is een groter diplomatiek succes voor Israel dan ooit door zijn eigen ministerie van buitenlandse zaken bereikt had kunnen worden.

Israel is Goldstone in feite grote dank verschuldigd en het minste dat men van Medienat Yisraeel zou mogen verwachten is dat het de Zuid-Afrikaanse Jehoede en zionist verontschuldigingen aanbiedt. Last but not least zou het de Israëlische samenleving verontschuldigingen moeten aanbieden voor de stupide wijze waarop het inzake Goldstone heeft geopereerd en het joodse land onnodig verder in een beknellend isolement heeft gemanoeuvreerd.

Hans Knoop is een Nederlandse journalist. Hij begon zijn journalistieke carrière als verslaggever bij De Telegraaf. Later was hij o.a. correspondent in Brussel en Tel-Aviv, ook voor de AVRO.

Lees verder op Joods.nl

Professor Alan Dershovitz

Ehud Barak bekritiseert Goldstone rapport